Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2014

ΦΙΛΙΑ, το πιο ιερό από όλα τα αφηρημένα ουσιαστικά!

     Η φιλία και η αγάπη που προκύπτει από αυτήν είναι το πιο ιερό πράγμα στον κόσμο τούτο! Ακούω από παιδί τους δικούς μου να λένε ότι τον φίλο τον διαλέγεις, σε αντίθεση με τον γείτονα ή τον συγγενή. Και ακριβώς επειδή έχεις τη δυνατότητα να διαλέξεις να μπει στη ζωή σου ή να μείνει ως απλός γνωστός, συνήθως είναι φίλος, αδερφός και οικογένεια μαζί. Μία φιλία προκύπτει με πολλούς και διάφορους τρόπους. Ας παραθέσω μία δική μου περίπτωση... η οποία ταυτίζεται αρχικά απόλυτα με τα δεδομένα του 21ου αιώνα.
     Μιλάω με μια καλή μου φίλη στο facebook και από κάτω σχολιάζουν πολλοί και διάφοροι. Με έναν άνθρωπο ταυτιζόμαστε σε πάρα πολλά σημεία, οπότε παρότι δεν τον ξέρω αποφασίζω να του στείλω αίτημα για να γίνουμε "διαδικτυακοί φίλοι". Εν τέλει, αυτός ο κάποιος ανήκει στο ίδιο επάγγελμα και έχει την ίδια λατρεία...τις γάτες! Ωστόσο, για αρκετό καιρό δεν μιλάμε μέχρι ένα βράδυ που απλά με έπιασε η βαρεμάρα και έστελνα σε πολύ κόσμο για να υπάρξει συζήτηση και να περάσει η ώρα. Μιλάμε λίγο... υπάρχει κάποιο πρόβλημα, ωστόσο καταλήγουμε να γελάμε. Μετά από λίγες μέρες ξαναμιλάμε και ενώ ο άλλος είναι πλέον πολύ καλύτερα είμαι εγώ κομμάτια. Πέρα από όλα τα άλλα εκείνο το βράδυ μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση μία ερώτηση που δέχτηκα και που δεν μου την έχει κάνει κυριολεκτικά κανείς και ποτέ (και με εξέπληξε με ιδιαίτερα ευχάριστο τρόπο): "Έχεις σκεφτεί ποτέ τί σου αρέσει πραγματικά και που θα μπορούσε να σε κάνει ευτυχισμένη;" Μια ερώτηση φαινομενικά απλή, αλλά ουσιαστικά αρκετά δύσκολη. Λίγους μήνες πίσω είχα βρει την απάντηση σε αυτή την ερώτηση, οπότε αποδείχτηκε εύκολη απάντηση. Η υπόλοιπη συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από αυτή την ερώτηση και την απάντηση που δέχτηκα. Έτσι η συζήτηση συνεχίστηκε αρκετές μέρες. 
     Μετά από αρκετό καιρό, και εφόσον ο καθένας είχε ανοίξει τα εσώψυχά του και είχε εκφράσει τα παράπονα και τα προβλήματα που τον στεναχωρούσαν, αποφασίστηκε από κοινού να τα πούμε από κοντά για ένα καφέ. Αρχικά, το δικό μου κίνητρο ήταν γύρω από την απάντηση που είχα δώσει εκείνο το πρώτο βράδυ που μιλήσαμε. Συναντιόμαστε και ενώ πάντα είμαι πολύ κλειστή και σφιγμένη όταν πρωτογνωρίζω έναν άνθρωπο από κοντά, μετά την πρώτη ώρα νιώθω τόσο καλά σα να ήξερα τον άλλον χρόνια ολόκληρα. Η συνάντηση κλείνει με μια αγκαλιά και μια υπόσχεση για τον επόμενο καφέ σύντομα. Όπως και γίνεται έκτοτε... Μέσα σε διάστημα 3μηνών από εκείνο τον πρώτο καφέ έχουν ακολουθήσει πολλοί άλλοι ακόμα. Ατελείωτες ώρες συζητήσεων και από κοντά και ηλεκτρονικά.
     Τρεις μήνες μετά... πλέον είναι Φίλη και Αδερφή....! Ένα άτομο που με έχει στηρίξει σε πολύ άσχημες μέρες μέσα σε αυτούς τους 3 μήνες, ένα άτομο που έχει βρεθεί δίπλα μου στην μεγαλύτερη χαρά μου και ένα άτομο που του χρωστάω πολλά περισσότερα από ό,τι έχω πει ή έχω αφήσει να εννοηθεί (τι και γιατί δεν λέω, δεν είναι ούτε ο τόπος ούτε ο χρόνος κατάλληλος). Αυτό που θα πω όμως από εδώ γιατί ούτε από κοντά μπορώ να πω- λόγω του χαρακτήρα μου που είναι κάτι που ξεστομίζω εξαιρετικά σπάνια- ούτε από κάπου αλλού είναι ότι αυτή την ψυχή την αγαπάω εξαιρετικά πολύ! Για μένα έχει μεγάλη σημασία και διαφορά το "Σ'αγαπώ" και το "Love you" από το "Σ'αγαπάω"! Και είναι κάτι που ούτε το λέω εύκολα, αλλά ούτε και το γράφω... Είναι πολύτιμη λέξη που κρύβει πολύτιμα αισθήματα για να σπαταλάται απερίσκεπτα.
     Οπότε, εσύ που κατάλαβες ποια είσαι... ένα δημόσιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και ένα δημόσιο Σ'ΑΓΑΠΑΩ (μην το παίρνεις και πολύ πάνω σου, 5-10άνθρωποι το διαβάζουν, χαχαχαχαχα)!!! Βοήθειά σου, θα με "λουστείς" για πολύύύύύύύύύύ καιρό ακόμα!!!! ;)

Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014

Λέξεις φτωχές... Αγάπη και ευγνωμοσύνη!

Λέξεις χωρίς προορισμό, λέξεις χωρίς παραλήπτη. Μία εσωτερική αναζήτηση στον βυθό της ψυχής μου. Ακόμα και οι σκέψεις, αποτελούνται από λέξεις. Λέξεις που δεν ειπώνονται φωναχτά, αλλά είναι παρούσες. Πως να εκφράσεις κάτι για το οποίο οι λέξεις είναι φτωχές; Οι πίνακες ζωγραφικής, τα τραγούδια όλα φτιαγμένα από λέξεις και σκέψεις. Ακόμα και μια αγκαλιά, πόσες λέξεις κρύβει από πίσω της; Απλά, όλοι μας διαλέγουμε κάποιες φορές να μιλήσουμε και κάποιες άλλες όχι.
Εδώ και αρκετό καιρό λέω κάποια πράγματα, ενώ κάποια άλλα τα κρατάω για τον εαυτό μου. Κάποια επιλέγω να τα πω, κάποια άλλα όχι. Γιατί; Πάντως ότι γιατί ντρέπομαι ή για άλλους λόγους. Ο λόγος είναι μόνο ένας... Δεν μπορώ να βρω τις σωστές λέξεις για να περιγράψω κάποια πράγματα, κάποια αισθήματα και συναισθήματα. 
Από που να ξεκινήσω....; Από μια ψυχή που τη νιώθω πιο κοντά και από την ίδια μου τη μητέρα, που είναι δίπλα μου, με ενδιαφέρον, με υπομονή, με κατανόηση, με συμβουλές... Που είναι δίπλα μου όταν θα μπορούσε κάλλιστα να μην ανακατευτεί καθόλου διότι είναι αρμοδιότητα άλλων. Σε αυτόν τον άνθρωπο χρωστάω πάρα πολλά. Και είναι από τους ελάχιστους ανθρώπους που με έχουν δει να κλαίω και να απογοητεύομαι σε πολύ μεγάλο βαθμό. Όσες φορές και να πω ή να γράψω πόσο αγαπάω αυτόν τον άνθρωπο και πόση ευγνωμοσύνη του χρωστάω είναι τόσο λίγο......
Ένα άλλο άτομο που το γνωρίζω λίγο καιρό σχετικά και όμως έχω δεθεί τόσο πολύ. Δεν ξέρω πως να το παρομοιάσω. Είναι σα να βλέπω τον χαρακτήρα μου, τα συναισθήματά μου για άτομα ή/και καταστάσεις σε έναν άλλον άνθρωπο, διαφορετικής ηλικίας. Μέσα από κάποια προβλήματα και απώλειές του, βλέπω και ξαναζώ δικές μου καταστάσεις. Γυρνάω τον χρόνο πίσω, στις 13/6/2004 και την περίοδο αμέσως μετά από κείνη την ημερομηνία και τα ξαναζώ όλα με την ίδια ένταση.... Για να μην πω και με μεγαλύτερη ένταση από τότε, διότι αυτός ο διαολεμένος χρόνος, εν τέλει, δεν γιατρεύει πληγές όπως λένε ή όπως θέλουν να πιστεύουν πολλοί. Βλέπω σε αυτόν τον άνθρωπο κομμάτια του εαυτού μου... Μια σκληρή πανοπλία, με χιούμορ ή οποιοδήποτε άλλο κάλυμμα και από μέσα... Βατερλό, κρανίου τόπος και μια γλυκιά ψυχή! Μια φίλη που δεν θέλω να χάσω ποτέ και που θέλω να μαι δίπλα της σε όσα περισσότερα πράγματα μπορώ να βοηθήσω... 
Ένα τρίτο άτομο που γνώρισα πριν πολύ λίγο καιρό και που είναι σαν τη χαμένη μου αδερφή. Ένα άτομο που παρότι με ξέρει ελάχιστα, είναι από την αρχή κοντά μου, να μου αναπτερώσει το ηθικό, να με κάνει να χαμογελάσω, να συζητήσουμε ό,τι μας νευριάζει και μας αγχώνει. Ένα άτομο που συνηθίζω να το αποκαλώ "η χαρά της ζωής" και που είναι από τα πιο αξιόλογα και ειλικρινή άτομα που έχω γνωρίσει ποτέ. Για μένα είναι φίλη και αδερφή και είναι τόσο περίεργο αυτό. Συνήθως χρειάζομαι πολύ περισσότερο καιρό για να αρχίσω να νιώθω άνετα με κάποιον, να ανοιχτώ κάπου. Για αυτό μπορώ μόνο να την παρομοιάσω με την χαμένη μου αδερφή.. Αν και όπως είπα και στην αρχή για κανένα από αυτά τα άτομα δεν έχω τις σωστές λέξεις... Και οι λέξεις που γράφω και άλλες τόσες που σκέφτομαι αυτή τη στιγμή είναι τόσο άχαρες... 
Τέλος, είναι ένα ακόμα άτομο που εδώ και 7χρόνια είναι η παρέα μου... η καλή μου φίλη, ένα άτομο που αγαπάω τόσο πολύ και δεν του το έχω πει ποτέ. Ή σχεδόν ποτέ. Δεν ξέρω τι να γράψω και πως να το γράψω...
Είναι μια περίοδος που είμαι μόνη μου... Πιο μόνη από ποτέ από πολλές απόψεις... Από θέμα ερωτικής σχέσης, από το ότι περιστοιχίζομαι καθημερινά από δεκάδες γνωστούς, αλλά νιώθω ότι υπάρχουν τοίχοι μεταξύ μας ή που τους δημιουργώ εγώ ή αυτοί.. Και είναι πολύ περίεργο να είσαι κάθε μέρα με γνωστούς, να μιλάς, να γελάς και πάλι να βλέπεις σα να μην έχει ιδιαίτερο νόημα. Μόνη εξαίρεση αυτοί οι τέσσερεις άνθρωποι που τους χρωστάω κυριολεκτικά τη ζωή μου! Που είναι για μένα όσα έγραψα, όσα δεν μπορώ να γράψω και άλλα πόσα δεν μπορώ να εκφράσω με κάποιο δυνατό τρόπο!

Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

Για τον χρονο που φευγει, για τον χρονο που ερχεται...

Το 2013 ήταν για μένα μια πολύ δύσκολη χρονιά για πολλούς και διάφορους λόγους: Προσωπικούς, οικογενειακούς, συναισθηματικούς κ.ο.κ. Ήταν μια γεμάτη χρονιά, με πολύ διάβασμα για να πάρω το πτυχίο της σχολής, με παρακολούθηση πολλών διαλέξεων και συνεδρίων για κάτι που πλέον δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτό. Μια γεμάτη χρονιά με πολλούς και αγαπημένους, όμως, φίλους παρέα. Συγγνώμη αν κάποιες φορές γίνομαι γκρινιάρα, κατα βάθος είμαι παραπονιάρα. Κάποιους σας γνώρισα αρχικά μέσω διαδικτύου, κάποιους μέσω διαλέξεων, κάποιους σας ήξερα και σας έμαθα λίγο καλύτερα, κάποιους- λίγους- σας έμαθα καλύτερα μέσω των δύο ανασκαφών που πήρα μέρος. Και γι αυτό είμαι τόσο ευγνώμων σε ό,τι υπάρχει εκεί πάνω, είτε λέγεται Θεός, είτε λέγεται με 1002 άλλα ονόματα. Τόσοι πολλοί άνθρωποι, που με έκαναν να νιώθω τόσο όμορφα και τιμή μου που είστε φίλοι μου! 
Εύχομαι και το 2014 να είμαστε παρέα, ακόμα πιο κοντά και πιο αγαπημένοι, ασχέτως αποστάσεως. Εύχομαι να έχετε όλοι υγεία, αγάπη, τύχη και λεφτά (απαραίτητα στις μέρες μας, όλο και περισσότερο ) και ό,τι άλλο επιθυμείτε για σας, την οικογένειά σας και όσους αγαπάτε. Εύχομαι να πραγματοποιηθούν 2014 ευχές, στον καθένα ξεχωριστά από εσάς, για τη νέα χρονιά που θα έρθει. 

Θα προσπαθήσω να σας αναφέρω όλους (να με συγχωρέσετε εάν ξεχάσω κάποιον, ένα μυαλό χειμώνα-καλοκαίρι-η σειρά είναι εντελώς τυχαία): κ. Νάγια Σγουρίτσα (για όλα, μα για όλα όσα έχει κάνει για μένα), κ. Άννα Γραμμένου (για την εμπιστοσύνη και τα καλά της λόγια), κ. Αφροδίτη Χασιακού, κ. Μεταξία Τσιποπούλου, κ. Αντώνη Βασιλάκη- ευχαριστώ πρόσθετα για την εμπιστοσύνη, κ. Κατερίνα Κολτσίδα, Ιωάννα Σπετσιώτη, Κώστας Πασχαλίδης, Ειρήνη (γνωστή ως Alma Libre), Βάλια Παπαναστασοπούλου, Γιούλικα Χριστακοπούλου, Ελένη Δρακάκη, Ιωάννα Κωστοπούλου, Αθηνά Μαντάλα, Μερύλια Καμπύλαυκου, Δέσποινα Μωυσσίδου, Πόπη Σαρρή, Οδυσσέας Μεταξάς, Μανώλης Παπουτσάκης- ο συντηρητής της καρδιάς μας, Δέσποινα Γαβριελάτου, Ζέτα Ξεκαλάκη, Βασίλης Χρυσικόπουλος, Μαριάννα Ψυρρή, Παναγιώτης Μιχαλόπουλος, Φλώρα Θεοδώρου, Χριστίνα Στάικου, κ. Μαρία Χατζιδάκη, Κέλλυ Χριστοδούλου, Αναστασία Μαραγκού, Αλεξάνδρα Σόχου, Δώρα Γεροδήμου, Χρήστος Βλαχάκης, Χριστίνα Δεσαλέρμου, Γιώργος Κυριακόπουλος, Χρυσάνθη Γάλλου, Michael Boyd, κ. Κάτια Μαντέλη, Γεωργία Φλούδα, Γεωργία Δελακά, Μαρία Τσιούτσια, Δώρα Βερράρου, Γιάννος Πέτρου, Γιώργος Αθανασόπουλος, κ. Μάκης Μεταξάς, Βιβή Κουτσούρη, Ηλίας Σαραντίδης, Γιώργος Αθανασόπουλος, Μαρία Σπίθα, Κατερίνα Νάκα, Έλενα Τσιμτσιλή, Ντέπυ Χατζιδάκη...
Άφησα για το τέλος δύο ξεχωριστά άτομα για μένα για το 2013.... την χαρά της ζωής Εύη Τσώτα, που έχει πάντα μια μεγάλη ανοιχτή αγκαλιά για όλους και παρότι την γνώρισα στο τελευταίο κομμάτι του 2013 από την πρώτη στιγμή ένιωσα σα να βρήκα τη χαμένη αδερφή μου, σα να την ήξερα χρόνια.... και την Πέγκυ Ρίγγα, πρώτη δασκάλα στο πεδίο της ανασκαφής. Μπορεί να μου έβγαλε την ψυχή, αλλά τα γέλια που έχουμε κάνει, τις μεταμεσονύκτιες συζητήσεις και τα κυνηγητά ζουζουνιών στις 3.30 το πρωί, το κοινό-μαύρο-χιούμορ, η στήριξή της σε δύσκολες μέρες, η άλλοτε συγκαλλημένη και άλλοτε εκδηλωμένη αγάπη της (κάτι που με έχει συγκινήσει πολλές φορές και είναι η πρώτη φορά που το αναφέρω) είναι από τα πιο όμορφα πράγματα που θα έχω να θυμάμαι για τον χρόνο που φεύγει και την ευχαριστώ πραγματικά από καρδιάς!
Σας ευχαριστώ όλους, και πάλι, και εύχομαι το 2014 να έχει μερικά παραπάνω καλά στο σάκο του κρυμμένα και πολύ λιγότερες στεναχώριες!!!! Όπως και να έχει, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΘΑ ΤΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ!

Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

ΠΑΙΔΕΙΑ: Οδηγός που να αποδιοργανώσετε μια χώρα σε χρόνο dt

Με αφορμή όλα όσα διαδραματίζονται το τελευταίο διάστημα στον τομέα της παιδείας αποφάσισα να γράψω αυτή την ανάρτηση. Παρατηρώ τις εξελίξεις το τελευταίο διάστημα. Άλλες με επηρεάζουν άμεσα, άλλες έμμεσα, άλλες καθόλου, αλλά δεν περνάνε απαρατήρητες, όπως και να έχει.
Παιδέια! Ο χαμός προσωποποιημένος. Λόγω της περιβόητης διαθεσιμότητας, ξεκίνησαν κινητοποιήσεις από 9-10 Σεπτεμβρίου και συνεχίζονται ακόμα και τώρα που μιλάμε. Δεν αντιλέγω, είναι πολύ σοβαρό το θέμα, διότι πρακτικά δεν θα μπορούν να λειτουργούν τα πανεπιστήμια ομαλά με περικοπές τόσο μεγάλου αριθμού προσωπικού. Ήδη δεν μπορούσε να γίνει σωστή και καλή δουλειά και να εξυπηρετηθούν επαρκώς οι φοιτητές και οι καθηγητές. Τώρα ένα παραπάνω. Ωστόσο, μετράμε ήδη 13 εβδομάδες κινητοποιήσεων με κλειστό το πανεπιστήμιο και το πολυτεχνείο Αθηνών και ΤΙΠΟΤΑ άλλο. Δεν προχωρούν σε διάλογο, με εξαίρεση την τελευταία εβδομάδα που είδαμε και ακούσαμε τί έγινε όταν οι περισσότεροι από τους διοικητικούς ήθελαν να συνεχίσουν την απεργία, αλλά με προσωπικό ασφαλείας. Να μπορούν να πραγματοποιούνται μαθήματα και, το πιο σημαντικό, να μπορούν οι καθηγητές να μπουν στα γραφεία τους. Θεωρώ απαράδεκτη τη στάση τους. Ναι, μόνο με αδιαλαξία ίσως κερδίσουν κάτι, αλλά υπάρχει και πιο ήπια μορφή διαμαρτυρίας. Είδε κανείς σας να ιδρώνει το αυτί κανενός; Να αλλάξει κάτι 13εβδομάδες τώρα;
Από την άλλη, πάλι, κάποια εκπαιδευτικά ιδρύματα δεν τα έχουν ακουμπήσει καθόλου (βλ. πανεπιστήμιο Καλαμάτας, Πάντειος). Γιατί άραγε; Είναι μήπως τα πιο σημαντικά τμήματα; Όχι φυσικά. Απλά όλοι ξέρουμε ποιανού τόπος είναι η Καλαμάτα και πόσοι υπουργοί και βουλευτές είναι "καθηγητές"-φαντάσματα στα τμήματα της Παντείου.
'Ενα είναι το σίγουρο. Αποσαθρώνουν την παιδεία από τις ρίζες της. Την αποτελειώνουν θα έλεγα, με συνοπτικές διαδικασίες. Ένα είναι το σίγουρο. Αποσαθρώνουμε μόνοι μας, ακόμα πιο γρήγορα, ό,τι δεν κατάφεραν αυτοί (βλ. πολιτική ηγεσία του τόπου) να κάνουν σε ικανοποιητικό, για αυτούς, βαθμό. Πόσα παιδιά από επαρχία πληρώνουν νοίκια, λογαριασμούς απλά για να έχουν ένα σπίτι στην Αθήνα να κάθεται. Σα να μην έφταναν όλα τα άλλα οικονομικά -και όχι μόνο- προβλήματα που έχουν ήδη όλες οι οικογένειες. 
Πόσα παιδιά τελείωσαν το καλοκαίρι και θέλουν να ορκιστούν να πάρουν το πτυχίο για το οποίο κόπιασαν τόσα χρόνια. Πόσα παιδιά περίμεναν αυτή την τελευταία τους εξεταστική για να πάρουν το πτυχίο του. Πόσα παιδιά περίμεναν να περάσει η διατριβή τους για παραδώσουν τα χαρτιά στις εργασίες τους και να συνεχίσουν να έχουν δουλειά (πολλοί από αυτούς είναι πλέον άνεργοι). Πόσα παιδιά με όνειρα πέρασαν στο πανεπιστήμιο με όνειρα- τα οποία, εκ των πραγμάτων, θα τους τα τσεκουρώσουν μόλις ξεκινήσουν τα μαθήματα και δουν πως δουλεύει (ή καλύτερα δεν δουλεύει) το σύστημα- και πριν ξεκινήσουν κάν, πριν κάν γραφτούν στις σχολές τους βρίσκονται στον αέρα. Πόσα παιδιά που έχουν υποτροφίες από το εξωτερικό, και λογοδοτούν σε οργανισμούς του εξωτερικού, χρειάζονται να συνεχίσουν επίσημα την έρευνά τους για να συνεχίσουν να χρηματοδοτούνται και με όλα αυτά, είναι έτοιμοι να χάσουν τις επιδοτήσεις. Πόσα παιδιά.... Τόσα κι άλλα τόσα.
Εν τέλει, οι κύριοι και οι κυρίες που έχουν κλείσει το πανεπιστήμιο και το πολυτεχνείο της Αθήνας, πληρώνονται κανονικότατα και κάθονται στο σπιτάκι τους, ενίοτε και στις καφετέριες έχοντας λύσει το πρόβλημά τους. Κάποια άλλη απτή κινητοποίηση, μήπως είδε κανείς σας; Εδώ είχαν εξαγγείλει πορεία στο κέντρο της Αθήνας τον περασμένο μήνα και επειδή έτυχε να βρέχει, βαρέθηκαν τα πουλάκια μου να βγουν έξω, μην κρυώσουν κιόλας. Αυτοί είναι οι επαναστάτες μας!
Και απάντηση σε όλα αυτά; Καμία. Για το πρώτο δίμηνο τα ΜΜΕ δεν είχαν καμία είδηση (μόνο 1-2κανάλια περνούσαν το θέμα στα ψιλά χαρίζοντάς του 10-20δευτερόλεπτα). Οι φοιτητές των παρατάξεων, και όχι μόνο, μείναν άπραγοι μέχρι και την περασμένη βδομάδα, μέχρι που φοβήθηκαν ότι θα ανοίξει, επιτέλους, το πανεπιστήμιο και προέβηκαν σε κατάληψη- για να μαστε σίγουροι βρε αδερφέ, μην γίνει καμιά στραβή. Οι καθηγητές δεν μπορούν να μπουν στα γραφεία τους, διότι οι σχολές και οι πύλες φρουρούνται από μικρή μερίδα απεργών, οι οποίοι είναι έτοιμοι να τους λιντσάρουν, αλλά ακόμα και να περάσουν από το "μπλόκο" των απεργών οι είσοδοι στις σχολές είναι κλειδωμένες και οι καθηγητές έχουν μόνο κλειδιά για τα γραφεία τους. Τέλος, όλοι οι υπόλοιποι είναι εντελώς στον κόσμο τους... Με πρώτο και καλύτερο.... τον..... Πρύτανη του πανεπιστημίου Αθηνών! Ήταν τόσο κουρασμένος από τον μηδενικό διάλογο και τη μηδενική δουλειά όλο αυτό το διάστημα που αποφάσισε να πάει ένα ταξιδάκι στο εξωτερικό για να παίξει θέατρο και εκεί (γιατί εδώ παίζει θέατρο πολύ καιρό, κοροϊδεύοντάς μας κατάμουτρα).
ΚΑΙ ΝΑΙ, με όλα αυτά τα υπέροχα, νομίζω πως παίρνουμε μια πολύ καλή ιδέα όλοι μας, ότι αυτή η χώρα δεν θα πάει ποτέ μπροστά. Γιατί έχουμε αυτή την κωλο-νοοτροπία (ας μου επιτραπεί η λέξη) του Ελληναρά, δυστυχώς. Μας αρέσει να έχουμε πάντα σκοτάδι από πάνω μας. Δεν αλλάζουμε. Εκεί σε πείσμα της ανάπτυξης, μένουμε σταθεροί στην μιζέρια μας και την αυτοκαταστροφή μας. ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΣ!

Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

Για μια φίλη...

Δύσκολες μέρες οι μέρες αυτές για πολλούς λόγους... Προσωπικά, συναισθηματικά και πάει λέγοντας. 
Ζώντας ένα πρόβλημα σε καθημερινή βάση κυρίως σε φθείρει, αλλά μετά από κάποια χρόνια τείνεις να το "συνηθίζεις" σε μια κάπως πάγια κατάσταση. Το δύσκολο είναι όταν βλέπεις πως αυτή η πάγια κατάσταση γίνεται ρευστή, αλλάζει και όχι προς το καλύτερο. Τότε θέλει πραγματικά πολλά κότσια, δύναμη και αντοχή. Πονάω... Ψυχικά. Πονάω εγωιστικά γιατί δεν μπορώ να βλέπω τον άνθρωπό μου να υποφέρει, να μην μπορώ να κάνω κάτι και να ξέρεις ότι σύντομα έρχεται η κατάρρευση και όχι η λύτρωση. Σε κάποιες περιπτώσεις είναι λύτρωση όσο σκληρό και να ακούγεται. Πονάω γιατί βλέπω έναν νέο άνθρωπο να υποφέρει και όχι μόνο να μην μπορώ να προσφέρω κάτι, εκτός από την αγάπη μου και την στήριξή μου, αλλά και γιατί είναι κρίμα και άδικο. Γιατί σε αυτόν και όχι σε κάποιον άλλον; Γιατί να υπάρχει τόσος πόνος και βάσανο στην ανθρώπινη ζωή που είναι εξ ορισμού πολύ μικρή. Γιατί κάποιοι να μην μπορούν να χαρούν αυτό το θαύμα που λέγεται ζωή; Μένεις ανήμπορος, αβοήθητος από ανθρώπους, θεούς και επιστήμη και απλά βλέπεις ολοένα το τέλος του να πλησιάζει. Πόνος.
Από την άλλη φεύγουν κάποιοι άνθρωποι από τη ζωή, από περίπου όμοιες καταστάσεις. Μπορεί να μην τους ξέρεις, αλλά τους πονάς, νιώθει τον πόνο τους και τον πόνο των δικών τους ανθρώπων. Όχι στο επίπεδο που πονάνε οι δικοί τους άνθρωποι, η οικογένειά τους και αυτοί που τους έζησαν, αλλά λυπάσαι. Θες να το πεις ότι μέσα από αυτούς βλέπεις και την δική σου περίπτωση, θες να πεις ότι είσαι λίγο παραπάνω ευαίσθητος από όσο πρέπει και από όσο επιτρέπεται ειδικά στην κοινωνία που ζούμε; Πες το όπως θες πραγματικά.
Σήμερα έφυγε από την ζωή ένας άνθρωπος που δεν γνώρισα ποτέ μου. Γνώρισα όμως έναν δικό του άνθρωπο. Μέσα από αυτόν τον χαμό, ξανάνιωσα τον πόνο από το σωματικό θάνατο (θα εξηγήσω παρακάτω τι εννοώ) ενός πολύ δικού μου ανθρώπου. Του πιο σημαντικού ανθρώπου που είχα ποτέ στη ζωή μου από όλες τις απόψεις. Η ζωή συνεχίζεται, καλώς ή κακώς, για τους ανθρώπους που μένουν πίσω. Δεν ξεχνάς όμως ποτέ. Και όσο δεν ξεχνάς, κανείς δεν πεθαίνει. Ο θάνατος ο αληθινός έρχεται όταν κάποιος φεύγει από τις μνήμες των ανθρώπων. Έστω και ένας να σε θυμάται, να ξέρεις πως πάντα θα ζεις. Όσο ζεις στο μυαλό και τις καρδιές των ανθρώπων είσαι αθάνατος. 

Αυτές τις στιγμές νιώθω κάπως άβολα, δεν ξέρω τι πρέπει να πω και τι να κάνω. Είναι βλέπεις που ο καθένας μας δρα και αντιδρά πολύ διαφορετικά. Η σκέψη μου είναι εκεί μαζί με τη φίλη μου απόψε. Μακάρι να μπορούσα και να μου επιτρεπόταν να μαι εκεί δίπλα της. Έστω και μια αγκαλιά σε αυτές τις περιπτώσεις είναι βοήθεια. Δεν απαλύνουν τον πόνο φυσικά. Απλώς νιώθεις πως δεν είσαι μόνος σου, πως έχεις φίλους και ανθρώπους που σε αγαπάνε σε ό,τι και να χρειαστείς. Ακόμα και έναν ώμο να κλάψεις ή δυο αυτιά να σε ακούσουν και μια ψυχή να μοιραστείς λίγο από τον πόνο σου. 
Δεν ξέρω τι άλλο να πω, εκτός του ότι αυτόν τον άνθρωπο δεν τον γνώρισα, αλλά τον θαύμασα μέσα από τα έργα του. Και ποιο είναι το σημαντικότερο έργο ενός ανθρώπου από το να αφήσει πίσω του ένα παιδί που του έχει μεταδώσει ΗΘΟΣ, ΑΡΧΕΣ, ΣΕΒΑΣΜΟ, ΕΡΓΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΑΝΘΡΩΠΙΑ και πολλά πολλά άλλα... Εύχομαι καλό ταξίδι και να μείνει για πάντα χαραγμένος στις καρδιές των δικών του ανθρώπων (συγγενών και φίλων) και να μην λησμονηθεί ποτέ το όνομά του και τα έργα του. Είμαι σίγουρος πως είναι πολύ περήφανος για αυτά που αφήνει πίσω του. 

 Κλείνοντας αφιερώνω στην αγαπημένη μου φίλη το παρακάτω ποίημα του Σωτήρη Γουνελά (1938-1940)
Από μέσα μου

Ακόμα δεν μπόρεσα να χύσω ένα δάκρυ
Πάνω στην καταστροφή
Δεν κύτταξα ακόμα καλά τους πεθαμένους
Δεν πρόφθασα να δω πως λείπουνε
Από τη συντροφιά μου
Πως έχασαν τον αγέρα που εγώ αναπνέω
Και πως η μουσική των λουλουδιών
Ο βόμβος των ονομάτων που έχουνε τα πράγματα
Δεν έρχεται στ’ αυτιά μου
Ακόμα δε χλιμίντρισαν τ’ άλογα
Που θα  με φέρουν πλάι τους
Να τους μιλήσω
Να κλάψω μαζί τους
Και ύστερα να τους σηκώσω όρθιους
Όλοι να σηκωθούμε σαν ένας άνθρωπος
Σαν τίποτα να μην είχε γίνει
Σαν ή μάχη να μην είχε περάσει πάνω απ’ τα κεφάλια μας



Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2013

Πόνος- Ανάσα- Ζωή



Πόνος
Πόνος αποχαιρετισμού
Σφίγγοντας γροθιά τα χέρια
Με μια ελπίδα
Να ξημερώσει μία άλλη μέρα
Μια καλύτερη μέρα
Μια μέρα χωρίς πόνο
Μια μέρα που δεν θα δακρύζει η καρδιά
Κι αλήθεια το δάκρυ αυτό καίει σα φωτιά
Κατακλύζει τα πάντα χωρίς να αφήνει περιθώρια
Περιθώρια σκέψης
Περιθώρια ανάσας
Περιθώρια ελπίδας
Πώς ζει κανείς χωρίς ελπίδα;
Πώς ζω κι εγώ;
Πώς ζεις κι εσύ;
Νομίζω πως πλέον ζούμε από συνήθεια
Κι αρνούμαστε να πάρουμε την ανάσα
Να φύγουμε από τον πόνο
Να ζήσουμε τη ζωή
Να αγαπήσουμε τη ζωή….
Πάρε αυτή την ανάσα κι έλα μαζί μου
Κι άφησέ με να έρθω μαζί σου
Να παλέψουμε μαζί
Να γίνουμε πιο δυνατοί…
Έλα……..

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

Ανθρώπινες επαφές

    Ανθρώπινες επαφές, άνθρωποι που σου δίνουν ζεστασιά και αγάπη και σε φέρνουν κοντά τους. Άνθρωποι που έχεις να μοιραστείς μαζί τους ένα κοινό πρόβλημα, μία κοινή εμπειρία, κάτι κοινό τέλος πάντων. Άνθρωποι που είναι στο κοινωνικό σου περιβάλλον με κοινά ενδιαφέροντα. Άνθρωποι κάθε ηλικίας και κάθε ιδιοσυγκρασίας χαρακτήρα (ευαίσθητοι, γλυκείς, απότομοι, αυστηροί). Άνθρωποι κάθε επαγγελματικής ειδικότητας. Άνθρωποι, άνθρωποι, άνθρωποι... Ακόμα και περπατώντας στον δρόμο συναντάς χιλιάδες κάθε μέρα, αλλά επιλέγεις να μοιραστείς την ψυχή σου με πολύ περιορισμένο αριθμό. Λίγοι και καλοί! 
     Προσωπικά (όσοι με γνωρίζουν λίγο καλύτερα το ξέρουν καλά), είμαι ένας κλειστός χαρακτήρας, δεν ανοίγομαι εύκολα. Επικοινωνιακή και κοινωνική είμαι, αλλά επιλέγω πολύ προσεχτικά σε ποιον θα μιλήσω λίγο παραπάνω, να πω προσωπικά μου βιώματα και προβληματισμούς. Τα τελευταία χρόνια τρεις άνθρωποι είναι αυτοί που με γνωρίζουν καλά και έχουμε μοιραστεί ευχάριστα και δυσάρεστα. Θέλω τόσο πολύ να τις ευχαριστήσω για τα όμορφα συναισθήματα που μου έχουν βγάλει, για τις όμορφες συζητήσεις μας, για τους προβληματισμούς που έχουμε μοιραστεί, για όλα... Είμαι πολύ ευτυχισμένη και τυχερή που τις γνωρίζω! Έχω περάσει και περνάω πολύ δύσκολες καταστάσεις, σε πολλούς τομείς της ζωής μου, αλλά χαίρομαι που τα τελευταία χρόνια τουλάχιστον ξέρω ότι έχω δίπλα μου κάποιους ανθρώπους. Ένα ευχαριστώ δεν είναι τίποτα, αλλά είναι κάτι για να αρχίσει κανείς. 
     Οι ανθρώπινες επαφές είναι το μόνο στήριγμα, εν τέλει, στην εποχή που ζούμε. Τώρα που έχουν καταρρεύσει τα πάντα, είναι το μόνο που μένει για να πιαστούμε και να μείνουμε δυνατοί για να μπορέσουμε να ξανασταθούμε στα πόδια μας. Γιατί αργά ή γρήγορα θα επανέλθουμε, δεν μας φοβάμαι, είμαστε σκληρά καρύδια οι Έλληνες. Άλλωστε, μια γρήγορη ματιά στην ιστορία να ρίξει κανείς, αυτά τα σκαμπανεβάσματα είναι πολύ πιο συχνά από ό,τι φαντάζεται κάποιος. Οπότε, ας κρατήσουμε το μόνο που μπορεί να μείνει σταθερό μέσα από κάθε πολιτικο-οικονομική κρίση... τις ανθρώπινες επαφές. Και τί εννοώ λέγοντας ανθρώπινες επαφές; Μια βόλτα με έναν δικό μας άνθρωπο, έναν φίλο, μια συζήτηση για τα προβλήματα του καθενός, για τα κοινά ενδιαφέροντα, ακόμα και μια αγκαλιά μπορεί να βοηθήσει. Όλα αυτά, και πολλά άλλα ακόμα, μπορούν να βοηθήσουν στην ψυχολογική ενίσχυση όλων μας και στη βαθιά στερέωση της αγάπης και της φιλίας με τους δίπλα μας. Πολλές φορές και μια αγκαλιά, χωρίς καθόλου λόγια, μπορεί να γεμίσει έναν άνθρωπο ενέργεια και δύναμη να προχωρήσει. Και τώρα θα μου πείτε, τί γίνεται όταν κάποιος ντρέπεται...;! Ε , πολύ απλά θα ξεντραπεί.... (Μην κοιτάτε που το λέει ο πιο ντροπαλός άνθρωπος του πλανήτη... Ώρες ώρες - μιά φορά στα 1000 χρόνια- αφήνω στην άκρη όλες τις ντροπές και αγκαλιάζω αυτούς που αγαπάω, αυτούς που θέλω να ευχαριστήσω! Ωρες ώρες, το τονίζω, γιατί όσοι με ξέρουν καλύτερα, θα σπεύσουν να μου την πουν για το ποιες είναι αυτές οι ώρες!)