Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2014

ΦΙΛΙΑ, το πιο ιερό από όλα τα αφηρημένα ουσιαστικά!

     Η φιλία και η αγάπη που προκύπτει από αυτήν είναι το πιο ιερό πράγμα στον κόσμο τούτο! Ακούω από παιδί τους δικούς μου να λένε ότι τον φίλο τον διαλέγεις, σε αντίθεση με τον γείτονα ή τον συγγενή. Και ακριβώς επειδή έχεις τη δυνατότητα να διαλέξεις να μπει στη ζωή σου ή να μείνει ως απλός γνωστός, συνήθως είναι φίλος, αδερφός και οικογένεια μαζί. Μία φιλία προκύπτει με πολλούς και διάφορους τρόπους. Ας παραθέσω μία δική μου περίπτωση... η οποία ταυτίζεται αρχικά απόλυτα με τα δεδομένα του 21ου αιώνα.
     Μιλάω με μια καλή μου φίλη στο facebook και από κάτω σχολιάζουν πολλοί και διάφοροι. Με έναν άνθρωπο ταυτιζόμαστε σε πάρα πολλά σημεία, οπότε παρότι δεν τον ξέρω αποφασίζω να του στείλω αίτημα για να γίνουμε "διαδικτυακοί φίλοι". Εν τέλει, αυτός ο κάποιος ανήκει στο ίδιο επάγγελμα και έχει την ίδια λατρεία...τις γάτες! Ωστόσο, για αρκετό καιρό δεν μιλάμε μέχρι ένα βράδυ που απλά με έπιασε η βαρεμάρα και έστελνα σε πολύ κόσμο για να υπάρξει συζήτηση και να περάσει η ώρα. Μιλάμε λίγο... υπάρχει κάποιο πρόβλημα, ωστόσο καταλήγουμε να γελάμε. Μετά από λίγες μέρες ξαναμιλάμε και ενώ ο άλλος είναι πλέον πολύ καλύτερα είμαι εγώ κομμάτια. Πέρα από όλα τα άλλα εκείνο το βράδυ μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση μία ερώτηση που δέχτηκα και που δεν μου την έχει κάνει κυριολεκτικά κανείς και ποτέ (και με εξέπληξε με ιδιαίτερα ευχάριστο τρόπο): "Έχεις σκεφτεί ποτέ τί σου αρέσει πραγματικά και που θα μπορούσε να σε κάνει ευτυχισμένη;" Μια ερώτηση φαινομενικά απλή, αλλά ουσιαστικά αρκετά δύσκολη. Λίγους μήνες πίσω είχα βρει την απάντηση σε αυτή την ερώτηση, οπότε αποδείχτηκε εύκολη απάντηση. Η υπόλοιπη συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από αυτή την ερώτηση και την απάντηση που δέχτηκα. Έτσι η συζήτηση συνεχίστηκε αρκετές μέρες. 
     Μετά από αρκετό καιρό, και εφόσον ο καθένας είχε ανοίξει τα εσώψυχά του και είχε εκφράσει τα παράπονα και τα προβλήματα που τον στεναχωρούσαν, αποφασίστηκε από κοινού να τα πούμε από κοντά για ένα καφέ. Αρχικά, το δικό μου κίνητρο ήταν γύρω από την απάντηση που είχα δώσει εκείνο το πρώτο βράδυ που μιλήσαμε. Συναντιόμαστε και ενώ πάντα είμαι πολύ κλειστή και σφιγμένη όταν πρωτογνωρίζω έναν άνθρωπο από κοντά, μετά την πρώτη ώρα νιώθω τόσο καλά σα να ήξερα τον άλλον χρόνια ολόκληρα. Η συνάντηση κλείνει με μια αγκαλιά και μια υπόσχεση για τον επόμενο καφέ σύντομα. Όπως και γίνεται έκτοτε... Μέσα σε διάστημα 3μηνών από εκείνο τον πρώτο καφέ έχουν ακολουθήσει πολλοί άλλοι ακόμα. Ατελείωτες ώρες συζητήσεων και από κοντά και ηλεκτρονικά.
     Τρεις μήνες μετά... πλέον είναι Φίλη και Αδερφή....! Ένα άτομο που με έχει στηρίξει σε πολύ άσχημες μέρες μέσα σε αυτούς τους 3 μήνες, ένα άτομο που έχει βρεθεί δίπλα μου στην μεγαλύτερη χαρά μου και ένα άτομο που του χρωστάω πολλά περισσότερα από ό,τι έχω πει ή έχω αφήσει να εννοηθεί (τι και γιατί δεν λέω, δεν είναι ούτε ο τόπος ούτε ο χρόνος κατάλληλος). Αυτό που θα πω όμως από εδώ γιατί ούτε από κοντά μπορώ να πω- λόγω του χαρακτήρα μου που είναι κάτι που ξεστομίζω εξαιρετικά σπάνια- ούτε από κάπου αλλού είναι ότι αυτή την ψυχή την αγαπάω εξαιρετικά πολύ! Για μένα έχει μεγάλη σημασία και διαφορά το "Σ'αγαπώ" και το "Love you" από το "Σ'αγαπάω"! Και είναι κάτι που ούτε το λέω εύκολα, αλλά ούτε και το γράφω... Είναι πολύτιμη λέξη που κρύβει πολύτιμα αισθήματα για να σπαταλάται απερίσκεπτα.
     Οπότε, εσύ που κατάλαβες ποια είσαι... ένα δημόσιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και ένα δημόσιο Σ'ΑΓΑΠΑΩ (μην το παίρνεις και πολύ πάνω σου, 5-10άνθρωποι το διαβάζουν, χαχαχαχαχα)!!! Βοήθειά σου, θα με "λουστείς" για πολύύύύύύύύύύ καιρό ακόμα!!!! ;)

Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014

Λέξεις φτωχές... Αγάπη και ευγνωμοσύνη!

Λέξεις χωρίς προορισμό, λέξεις χωρίς παραλήπτη. Μία εσωτερική αναζήτηση στον βυθό της ψυχής μου. Ακόμα και οι σκέψεις, αποτελούνται από λέξεις. Λέξεις που δεν ειπώνονται φωναχτά, αλλά είναι παρούσες. Πως να εκφράσεις κάτι για το οποίο οι λέξεις είναι φτωχές; Οι πίνακες ζωγραφικής, τα τραγούδια όλα φτιαγμένα από λέξεις και σκέψεις. Ακόμα και μια αγκαλιά, πόσες λέξεις κρύβει από πίσω της; Απλά, όλοι μας διαλέγουμε κάποιες φορές να μιλήσουμε και κάποιες άλλες όχι.
Εδώ και αρκετό καιρό λέω κάποια πράγματα, ενώ κάποια άλλα τα κρατάω για τον εαυτό μου. Κάποια επιλέγω να τα πω, κάποια άλλα όχι. Γιατί; Πάντως ότι γιατί ντρέπομαι ή για άλλους λόγους. Ο λόγος είναι μόνο ένας... Δεν μπορώ να βρω τις σωστές λέξεις για να περιγράψω κάποια πράγματα, κάποια αισθήματα και συναισθήματα. 
Από που να ξεκινήσω....; Από μια ψυχή που τη νιώθω πιο κοντά και από την ίδια μου τη μητέρα, που είναι δίπλα μου, με ενδιαφέρον, με υπομονή, με κατανόηση, με συμβουλές... Που είναι δίπλα μου όταν θα μπορούσε κάλλιστα να μην ανακατευτεί καθόλου διότι είναι αρμοδιότητα άλλων. Σε αυτόν τον άνθρωπο χρωστάω πάρα πολλά. Και είναι από τους ελάχιστους ανθρώπους που με έχουν δει να κλαίω και να απογοητεύομαι σε πολύ μεγάλο βαθμό. Όσες φορές και να πω ή να γράψω πόσο αγαπάω αυτόν τον άνθρωπο και πόση ευγνωμοσύνη του χρωστάω είναι τόσο λίγο......
Ένα άλλο άτομο που το γνωρίζω λίγο καιρό σχετικά και όμως έχω δεθεί τόσο πολύ. Δεν ξέρω πως να το παρομοιάσω. Είναι σα να βλέπω τον χαρακτήρα μου, τα συναισθήματά μου για άτομα ή/και καταστάσεις σε έναν άλλον άνθρωπο, διαφορετικής ηλικίας. Μέσα από κάποια προβλήματα και απώλειές του, βλέπω και ξαναζώ δικές μου καταστάσεις. Γυρνάω τον χρόνο πίσω, στις 13/6/2004 και την περίοδο αμέσως μετά από κείνη την ημερομηνία και τα ξαναζώ όλα με την ίδια ένταση.... Για να μην πω και με μεγαλύτερη ένταση από τότε, διότι αυτός ο διαολεμένος χρόνος, εν τέλει, δεν γιατρεύει πληγές όπως λένε ή όπως θέλουν να πιστεύουν πολλοί. Βλέπω σε αυτόν τον άνθρωπο κομμάτια του εαυτού μου... Μια σκληρή πανοπλία, με χιούμορ ή οποιοδήποτε άλλο κάλυμμα και από μέσα... Βατερλό, κρανίου τόπος και μια γλυκιά ψυχή! Μια φίλη που δεν θέλω να χάσω ποτέ και που θέλω να μαι δίπλα της σε όσα περισσότερα πράγματα μπορώ να βοηθήσω... 
Ένα τρίτο άτομο που γνώρισα πριν πολύ λίγο καιρό και που είναι σαν τη χαμένη μου αδερφή. Ένα άτομο που παρότι με ξέρει ελάχιστα, είναι από την αρχή κοντά μου, να μου αναπτερώσει το ηθικό, να με κάνει να χαμογελάσω, να συζητήσουμε ό,τι μας νευριάζει και μας αγχώνει. Ένα άτομο που συνηθίζω να το αποκαλώ "η χαρά της ζωής" και που είναι από τα πιο αξιόλογα και ειλικρινή άτομα που έχω γνωρίσει ποτέ. Για μένα είναι φίλη και αδερφή και είναι τόσο περίεργο αυτό. Συνήθως χρειάζομαι πολύ περισσότερο καιρό για να αρχίσω να νιώθω άνετα με κάποιον, να ανοιχτώ κάπου. Για αυτό μπορώ μόνο να την παρομοιάσω με την χαμένη μου αδερφή.. Αν και όπως είπα και στην αρχή για κανένα από αυτά τα άτομα δεν έχω τις σωστές λέξεις... Και οι λέξεις που γράφω και άλλες τόσες που σκέφτομαι αυτή τη στιγμή είναι τόσο άχαρες... 
Τέλος, είναι ένα ακόμα άτομο που εδώ και 7χρόνια είναι η παρέα μου... η καλή μου φίλη, ένα άτομο που αγαπάω τόσο πολύ και δεν του το έχω πει ποτέ. Ή σχεδόν ποτέ. Δεν ξέρω τι να γράψω και πως να το γράψω...
Είναι μια περίοδος που είμαι μόνη μου... Πιο μόνη από ποτέ από πολλές απόψεις... Από θέμα ερωτικής σχέσης, από το ότι περιστοιχίζομαι καθημερινά από δεκάδες γνωστούς, αλλά νιώθω ότι υπάρχουν τοίχοι μεταξύ μας ή που τους δημιουργώ εγώ ή αυτοί.. Και είναι πολύ περίεργο να είσαι κάθε μέρα με γνωστούς, να μιλάς, να γελάς και πάλι να βλέπεις σα να μην έχει ιδιαίτερο νόημα. Μόνη εξαίρεση αυτοί οι τέσσερεις άνθρωποι που τους χρωστάω κυριολεκτικά τη ζωή μου! Που είναι για μένα όσα έγραψα, όσα δεν μπορώ να γράψω και άλλα πόσα δεν μπορώ να εκφράσω με κάποιο δυνατό τρόπο!