Κρυσταλλία- Το Ρ της ερωμένης

Τώρα που τέλειωσα και τα τρία βιβλία της Ειρήνης Βαρδάκη, θα ήθελα να γράψω για τα δύο πρώτα. Για το Ανάρμοστον εστί, άλλωστε, έγραψα αναλυτικά σε άλλο post.

Κρυσταλλία

Ο πατέρας της της έλεγε από όταν ήταν πολύ μικρή «είσαι η δύναμη και η αδυναμία μου», «τα φουστάνια θα στα μάθει η μάνα σου, εγώ όμως θα ντύσω την ψυχή σου με παντελόνια»… Κι αυτό ακριβώς έκανε. Της έμαθε να μιλάει, να φέρεται… να αγαπάει με όλη της την ψυχή το έμαθε μόνη της μέσα στη ζωή όταν αγάπησε για πρώτη της (και τελευταία, όπως φάνηκε) φορά στη ζωή της.

Για να γλιτώσει έναν γάμο που δεν ήθελε φεύγει με το πλοίο από Κρήτη για Αθήνα. Ξεκινάει δουλειά ως σερβιτόρα. Κάνει εφήμερες σχέσεις. Μέχρι που γνωρίζει τον Νικόλα. Έρωτας κεραυνοβόλος και για τους δύο. Έρωτας γεμάτος πάθος. Το πάθος εκείνο που σε γεμίζει τόσο, μέχρι που σε κάνει αλλόφρονα.

Σε όλο το βιβλίο, λυπάσαι την Κρυστάλλινη, τσαντίζεσαι με τον Νικόλα κι έχεις ένα περίεργο συναίσθημα για τη Γωγώ. Ένα ερωτικό τρίγωνο με τον Νικόλα να είναι ο αναποφάσιστος της παρέας. Να μην θέλει την ηρεμία του, να τον τρελαίνει ο πόθος του για την Κρυστάλλινη, να επιζητά και πάλι την ηρεμία του. Δύο γυναίκες που τον αγάπησαν πραγματικά. Η ανιδιοτέλεια της Κρυστάλλινης όμως σε κάνει να την αγαπήσεις κι εσύ. Να αγαπήσεις αυτές τις άψυχες σελίδες χαρτιού. Υπάρχει άραγε αυτή η αγάπη πραγματικά; Θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει.

Λίγες σελίδες πριν το τέλος (αυτό το τέλος που λέει πάντα η Ειρήνη ότι είναι οριστικό, σκληρό και αμετάκλητο στα βιβλία της, κάτι που ίσως εδώ ισχύει περισσότερο σε σύγκριση με τα επόμενα βιβλία) συγχωρείς από καρδιάς τον Νικόλα, τον κατανοείς και σου γίνεται όχι μόνο συμπαθής, αλλά αγαπητός. Η τελευταία σελίδα, μισή ανάσα πριν κλείσεις το βιβλίο σε αφήνει με ένα γλυκόπικρο αίσθημα και όλως παραδόξως με ένα χαμόγελο.

Μία πραγματικά πολύ καλή πρώτη προσπάθεια της Ειρήνης να μας πάρει από το χέρι και να μας πάει σε έναν κόσμο, σε μια ιστορία που εκτυλίσσεται σε διάρκεια μερικών ετών και απλά να σε ταξιδέψει.

Το Ρ της ερωμένης

Η Αγγελική, μια καθηγήτρια μέσης εκπαίδευσης, κουρασμένη από την καθημερινότητα και τη στασιμότητα της ζωής σε όλα τα επίπεδα. Στη δουλειά, στο σπίτι, στη συζυγική ζωή. Ένας γάμος που έχει βαλτώσει.

Ο Σέργιος, ο σύζυγος της Αγγελικής, βαλτωμένος κι αυτός σε έναν γάμο που μένουν και οι δύο από συνήθεια, που έχει χαθεί και η τελευταία σπίθα και μία επαγγελματική αποτυχία που τον φέρνει στο αμήν. Στο σπίτι κατανόηση καμία. Σκασμένος όπως είναι παίρνει το αμάξι και βγαίνει στην βροχή, που θυμίζει τροπικό κλίμα, όπως άλλωστε συμβαίνει και τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Ένα τρακάρισμα και του παρουσιάζει μπροστά την Ευρυδίκη, τον παιδικό ανεκπλήρωτο έρωτα.

Ο Σέργιος και η Ευρυδίκη, παντρεμένοι και οι δύο, ξεκινούν μία σχέση με φλογερό πάθος. Ή μήπως όχι; Μήπως ο ένας από τους δύο είναι πραγματικά ερωτευμένος μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο, ρουφώντας στιγμές χαράς για πολλές ζωές και μήπως ο άλλος καταστρώνει ένα προσωπικό σχέδιο για να επέλθει η ευτυχία του;

Σε όλο το βιβλίο δεν είναι ξεκάθαρη η σκιαγράφηση της Ευρυδίκης. Μία την συμπαθείς, την καταλαβαίνεις, τη δικαιολογείς, την επόμενη στιγμή την απεχθάνεσαι και θες να σπάσεις στο ξύλο και αυτήν και τον Σέργιο. Η Αγγελική βρίσκεται πλέον σε ένα τέλμα, ψυχολογικό, συναισθηματικό… Κι εκεί που πάει να πιάσει πάτο… εκεί που έχει πιάσει πάτο, παίρνει φόρα και αρχίζει να ανεβαίνει.

Όλοι πληρώνουν στο τέλος το τίμημα των επιλογών και των πράξεών τους, είτε ευθύνονται άμεσα είτε έμμεσα. Καθοριστικός ο ρόλος της εξάχρονης Νεφέλης, η οποία για μένα είναι η απόλυτη πρωταγωνίστρια. Αυτή που λόγω ηλικίας είναι στο περιθώριο και ταυτόχρονα και στο επίκεντρο όλων των πρωταγωνιστών.

Από το Ρ της ερωμένης η Ειρήνη θεωρώ πως πλέον βρίσκει τα δικά της προσωπικά πατήματα και τα βήματά της πλέον είναι ΆΛΜΑΤΑ! Πρωτοπρόσωπη πλέον αφήγηση, καλύτερα και πιο ξεκάθαρα ψυχογραφήματα των ηρώων της. Ήρωες που γίνονται φίλοι μας. Οι φίλοι εκείνοι που τη μία τους αγαπάμε και την άλλη στιγμή τσακωνόμαστε μαζί τους, μέχρι την επόμενη να τους αγαπήσουμε και πάλι δυνατότερα από πριν.

Το Ρ της ερωμένης είναι πολύ ατμοσφαιρικό με μικρές ανάσες που μας χαρίζονται μέσα από μικρά χιουμοριστικά αποσπάσματα, τα οποία κρατάνε άψογα τις ισορροπίες…

Μέχρι που ήρθε το Ανάρμοστον εστί και οι ισορροπίες μας πήγαν περίπατο, με το καλύτερο βιβλίο, όχι μόνο της Ειρήνης, αλλά ό,τι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια (όχι μόνο από Έλληνα συγγραφέα, αλλά και από μεγάλα ονόματα ξένων συγγραφέων)!