Κρυσταλλία- Το Ρ της ερωμένης

Τώρα που τέλειωσα και τα τρία βιβλία της Ειρήνης Βαρδάκη, θα ήθελα να γράψω για τα δύο πρώτα. Για το Ανάρμοστον εστί, άλλωστε, έγραψα αναλυτικά σε άλλο post.

Κρυσταλλία

Ο πατέρας της της έλεγε από όταν ήταν πολύ μικρή «είσαι η δύναμη και η αδυναμία μου», «τα φουστάνια θα στα μάθει η μάνα σου, εγώ όμως θα ντύσω την ψυχή σου με παντελόνια»… Κι αυτό ακριβώς έκανε. Της έμαθε να μιλάει, να φέρεται… να αγαπάει με όλη της την ψυχή το έμαθε μόνη της μέσα στη ζωή όταν αγάπησε για πρώτη της (και τελευταία, όπως φάνηκε) φορά στη ζωή της.

Για να γλιτώσει έναν γάμο που δεν ήθελε φεύγει με το πλοίο από Κρήτη για Αθήνα. Ξεκινάει δουλειά ως σερβιτόρα. Κάνει εφήμερες σχέσεις. Μέχρι που γνωρίζει τον Νικόλα. Έρωτας κεραυνοβόλος και για τους δύο. Έρωτας γεμάτος πάθος. Το πάθος εκείνο που σε γεμίζει τόσο, μέχρι που σε κάνει αλλόφρονα.

Σε όλο το βιβλίο, λυπάσαι την Κρυστάλλινη, τσαντίζεσαι με τον Νικόλα κι έχεις ένα περίεργο συναίσθημα για τη Γωγώ. Ένα ερωτικό τρίγωνο με τον Νικόλα να είναι ο αναποφάσιστος της παρέας. Να μην θέλει την ηρεμία του, να τον τρελαίνει ο πόθος του για την Κρυστάλλινη, να επιζητά και πάλι την ηρεμία του. Δύο γυναίκες που τον αγάπησαν πραγματικά. Η ανιδιοτέλεια της Κρυστάλλινης όμως σε κάνει να την αγαπήσεις κι εσύ. Να αγαπήσεις αυτές τις άψυχες σελίδες χαρτιού. Υπάρχει άραγε αυτή η αγάπη πραγματικά; Θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει.

Λίγες σελίδες πριν το τέλος (αυτό το τέλος που λέει πάντα η Ειρήνη ότι είναι οριστικό, σκληρό και αμετάκλητο στα βιβλία της, κάτι που ίσως εδώ ισχύει περισσότερο σε σύγκριση με τα επόμενα βιβλία) συγχωρείς από καρδιάς τον Νικόλα, τον κατανοείς και σου γίνεται όχι μόνο συμπαθής, αλλά αγαπητός. Η τελευταία σελίδα, μισή ανάσα πριν κλείσεις το βιβλίο σε αφήνει με ένα γλυκόπικρο αίσθημα και όλως παραδόξως με ένα χαμόγελο.

Μία πραγματικά πολύ καλή πρώτη προσπάθεια της Ειρήνης να μας πάρει από το χέρι και να μας πάει σε έναν κόσμο, σε μια ιστορία που εκτυλίσσεται σε διάρκεια μερικών ετών και απλά να σε ταξιδέψει.

Το Ρ της ερωμένης

Η Αγγελική, μια καθηγήτρια μέσης εκπαίδευσης, κουρασμένη από την καθημερινότητα και τη στασιμότητα της ζωής σε όλα τα επίπεδα. Στη δουλειά, στο σπίτι, στη συζυγική ζωή. Ένας γάμος που έχει βαλτώσει.

Ο Σέργιος, ο σύζυγος της Αγγελικής, βαλτωμένος κι αυτός σε έναν γάμο που μένουν και οι δύο από συνήθεια, που έχει χαθεί και η τελευταία σπίθα και μία επαγγελματική αποτυχία που τον φέρνει στο αμήν. Στο σπίτι κατανόηση καμία. Σκασμένος όπως είναι παίρνει το αμάξι και βγαίνει στην βροχή, που θυμίζει τροπικό κλίμα, όπως άλλωστε συμβαίνει και τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Ένα τρακάρισμα και του παρουσιάζει μπροστά την Ευρυδίκη, τον παιδικό ανεκπλήρωτο έρωτα.

Ο Σέργιος και η Ευρυδίκη, παντρεμένοι και οι δύο, ξεκινούν μία σχέση με φλογερό πάθος. Ή μήπως όχι; Μήπως ο ένας από τους δύο είναι πραγματικά ερωτευμένος μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο, ρουφώντας στιγμές χαράς για πολλές ζωές και μήπως ο άλλος καταστρώνει ένα προσωπικό σχέδιο για να επέλθει η ευτυχία του;

Σε όλο το βιβλίο δεν είναι ξεκάθαρη η σκιαγράφηση της Ευρυδίκης. Μία την συμπαθείς, την καταλαβαίνεις, τη δικαιολογείς, την επόμενη στιγμή την απεχθάνεσαι και θες να σπάσεις στο ξύλο και αυτήν και τον Σέργιο. Η Αγγελική βρίσκεται πλέον σε ένα τέλμα, ψυχολογικό, συναισθηματικό… Κι εκεί που πάει να πιάσει πάτο… εκεί που έχει πιάσει πάτο, παίρνει φόρα και αρχίζει να ανεβαίνει.

Όλοι πληρώνουν στο τέλος το τίμημα των επιλογών και των πράξεών τους, είτε ευθύνονται άμεσα είτε έμμεσα. Καθοριστικός ο ρόλος της εξάχρονης Νεφέλης, η οποία για μένα είναι η απόλυτη πρωταγωνίστρια. Αυτή που λόγω ηλικίας είναι στο περιθώριο και ταυτόχρονα και στο επίκεντρο όλων των πρωταγωνιστών.

Από το Ρ της ερωμένης η Ειρήνη θεωρώ πως πλέον βρίσκει τα δικά της προσωπικά πατήματα και τα βήματά της πλέον είναι ΆΛΜΑΤΑ! Πρωτοπρόσωπη πλέον αφήγηση, καλύτερα και πιο ξεκάθαρα ψυχογραφήματα των ηρώων της. Ήρωες που γίνονται φίλοι μας. Οι φίλοι εκείνοι που τη μία τους αγαπάμε και την άλλη στιγμή τσακωνόμαστε μαζί τους, μέχρι την επόμενη να τους αγαπήσουμε και πάλι δυνατότερα από πριν.

Το Ρ της ερωμένης είναι πολύ ατμοσφαιρικό με μικρές ανάσες που μας χαρίζονται μέσα από μικρά χιουμοριστικά αποσπάσματα, τα οποία κρατάνε άψογα τις ισορροπίες…

Μέχρι που ήρθε το Ανάρμοστον εστί και οι ισορροπίες μας πήγαν περίπατο, με το καλύτερο βιβλίο, όχι μόνο της Ειρήνης, αλλά ό,τι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια (όχι μόνο από Έλληνα συγγραφέα, αλλά και από μεγάλα ονόματα ξένων συγγραφέων)!

Ειρήνη Βαρδάκη- Ένα αστέρι της ελληνικής λογοτεχνίας

Ειρήνη Βαρδάκη. Νέα, ωραία, ανερχόμενη, ταλαντούχα και πολλά υποσχόμενη συγγραφέας, ένας καταπληκτικός Άνθρωπος. Τα βιβλία της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Bell: Κρυσταλλία (2017), Το ρ της ερωμένης (2018), Ανάρμοστον εστί (2019).

          Η έκπληξη τεράστια. Κατά την ταπεινή προσωπική μου γνώμη είναι ό,τι καλύτερο έχουμε σήμερα στην ελληνική λογοτεχνία, πόσο μάλλον στο ψυχολογικό θρίλερ. 

Ανάρμοστον εστί

          Μία γυναίκα, η Άννα, μετά από επίθεση που δέχτηκε βρίσκεται σε κώμα. Καταλαβαίνει τα πάντα, δεν μπορεί όμως να επικοινωνήσει με τους γύρω της. Το σώμα που της ανήκει δεν την υπακούει. Ο σύζυγος, ο Μάρκος, καταρρακωμένος θα βρει παρηγοριά στην κολλητή της φίλη, Έλλη. Ο γιος της, Γιάννης, ένα εφτάχρονο παιδί. Ο εραστής της, Δημήτρης, σε άθλια κατάσταση επίσης. Ο αστυνόμος Λαέρτης καλείται να λύσει τον γρίφο της αποτρόπαιας αυτής πράξης. Έξι βασικοί χαρακτήρες, που παρουσιάζονται με πρωτοπρόσωπη αφήγηση. Μας περιγράφουν τον πόνο τους, τους φόβους τους και όλα όσα νιώθουν και σκέφτονται. Έξι χαρακτήρες που γίνονται αμέσως οικείοι, που τους καταλαβαίνεις εξ αρχής σε βάθος. Ή μήπως όχι; Μήπως έχουν όλοι ανομολόγητα μυστικά;

          Η εξέλιξη καταιγιστική. Στο δεύτερο μισό του βιβλίο μάλιστα, κυριολεκτικά διαβάζει κανείς με κομμένη την ανάσα. Έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να διαβάζει δύο σελίδες χωρίς να έχω ανασάνει, να κοντεύω να σκάσω. Η αίσθηση που μου άφηνε, τόσο κατά τη διάρκεια του άυπνου Σαββατοκύριακου που πέρασα μαζί με το βιβλίο αυτό, όσο και για μέρες μετά, είναι μοναδική. Οι ταχυκαρδίες όποτε κάνω μια στάση από τις καθημερινές μου ασχολίες μου κάνουν συντροφιά. Το δε στομάχι κόμπος.

          Δεν ήταν λίγες οι φορές που με τσάκωσα με δάκρυα στα μάτια. Έντονα συναισθήματα που δεν πίστευα ότι μπορεί να τα νιώσει κανείς διαβάζοντας (και διαβάζω, χωρίς μέρα παύσης, πάρα πολλά χρόνια τώρα).

          Από την ώρα που έκλεισε και η τελευταία σελίδα έψαχνα να βρω μια παρομοίωση για την αίσθηση που είχα τόσο διαβάζοντάς το, όσο και μέρες μετά, ακόμα και τώρα που γράφω αυτό το κείμενο. Έξι μέρες μετά βρήκα ακριβώς την αίσθηση αυτή. Σα να σε έχουν δέσει μέσα σε μαύρο αδιάβροχο πανί και να σε έχουν πετάξει σε δεξαμενή. Δεν περνάει νερό, ωστόσο νιώθεις την πίεση του νερού σε όλο σου το σώμα, ενώ σταδιακά αρχίζει και σου λείπει το οξυγόνο.

          Οι συμβολισμοί σε αυτό το βιβλίο είναι παραπάνω από εμφανείς. Οι ηθικές αξίες έχουν χαλαρώσει όσο δεν πάει. Ο 21^ος αιώνας είναι, δυστυχώς, αιώνας παρακμής. Η ανειλικρίνεια και οι λυκοφιλίες (ακόμα και αυτές που κρατάνε χρόνια) δίνουν και παίρνουν.

          Η Ειρήνη Βαρδάκη σε παίρνει από το χέρι στην πρώτη σελίδα, σε οδηγεί σε επικίνδυνα μονοπάτια του μυαλού και της ψυχής των ανθρώπων. Με τη λυρικότητά της σε ανεβάζει στον ουρανό και με την ωμή ρεαλιστικότητά της σε αφήνει ξαφνικά και πέφτεις σε ελεύθερη πτώση σε τσιμεντένιο έδαφος γεμάτο καρφιά. Άνθρωποι που «δεν έχουν δώσει δικαιώματα» στον υπόλοιπο κοινωνικό τους περίγυρο.

Ωστόσο, τι γίνεται όταν οι πόρτες κλείνουν και είναι πια στον δικό του χώρο; Διαβάστε το και θα το ανακαλύψετε! Σας υπόσχομαι πως θα κάνετε ένα μοναδικό ταξίδι που θα θυμάστε, αν όχι για πάντα, για πολύ καιρό σίγουρα. Ένα βιβλίο που θα μπορούσα άνετα να το δω στην τηλεόραση σε σειρά!

         

ΦΙΛΙΑ, το πιο ιερό από όλα τα αφηρημένα ουσιαστικά!

     Η φιλία και η αγάπη που προκύπτει από αυτήν είναι το πιο ιερό πράγμα στον κόσμο τούτο! Ακούω από παιδί τους δικούς μου να λένε ότι τον φίλο τον διαλέγεις, σε αντίθεση με τον γείτονα ή τον συγγενή. Και ακριβώς επειδή έχεις τη δυνατότητα να διαλέξεις να μπει στη ζωή σου ή να μείνει ως απλός γνωστός, συνήθως είναι φίλος, αδερφός και οικογένεια μαζί. Μία φιλία προκύπτει με πολλούς και διάφορους τρόπους. Ας παραθέσω μία δική μου περίπτωση... η οποία ταυτίζεται αρχικά απόλυτα με τα δεδομένα του 21ου αιώνα.

     Μιλάω με μια καλή μου φίλη στο facebook και από κάτω σχολιάζουν πολλοί και διάφοροι. Με έναν άνθρωπο ταυτιζόμαστε σε πάρα πολλά σημεία, οπότε παρότι δεν τον ξέρω αποφασίζω να του στείλω αίτημα για να γίνουμε "διαδικτυακοί φίλοι". Εν τέλει, αυτός ο κάποιος ανήκει στο ίδιο επάγγελμα και έχει την ίδια λατρεία...τις γάτες! Ωστόσο, για αρκετό καιρό δεν μιλάμε μέχρι ένα βράδυ που απλά με έπιασε η βαρεμάρα και έστελνα σε πολύ κόσμο για να υπάρξει συζήτηση και να περάσει η ώρα. Μιλάμε λίγο... υπάρχει κάποιο πρόβλημα, ωστόσο καταλήγουμε να γελάμε. Μετά από λίγες μέρες ξαναμιλάμε και ενώ ο άλλος είναι πλέον πολύ καλύτερα είμαι εγώ κομμάτια. Πέρα από όλα τα άλλα εκείνο το βράδυ μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση μία ερώτηση που δέχτηκα και που δεν μου την έχει κάνει κυριολεκτικά κανείς και ποτέ (και με εξέπληξε με ιδιαίτερα ευχάριστο τρόπο): "Έχεις σκεφτεί ποτέ τί σου αρέσει πραγματικά και που θα μπορούσε να σε κάνει ευτυχισμένη;" Μια ερώτηση φαινομενικά απλή, αλλά ουσιαστικά αρκετά δύσκολη. Λίγους μήνες πίσω είχα βρει την απάντηση σε αυτή την ερώτηση, οπότε αποδείχτηκε εύκολη απάντηση. Η υπόλοιπη συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από αυτή την ερώτηση και την απάντηση που δέχτηκα. Έτσι η συζήτηση συνεχίστηκε αρκετές μέρες. 

     Μετά από αρκετό καιρό, και εφόσον ο καθένας είχε ανοίξει τα εσώψυχά του και είχε εκφράσει τα παράπονα και τα προβλήματα που τον στεναχωρούσαν, αποφασίστηκε από κοινού να τα πούμε από κοντά για ένα καφέ. Αρχικά, το δικό μου κίνητρο ήταν γύρω από την απάντηση που είχα δώσει εκείνο το πρώτο βράδυ που μιλήσαμε. Συναντιόμαστε και ενώ πάντα είμαι πολύ κλειστή και σφιγμένη όταν πρωτογνωρίζω έναν άνθρωπο από κοντά, μετά την πρώτη ώρα νιώθω τόσο καλά σα να ήξερα τον άλλον χρόνια ολόκληρα. Η συνάντηση κλείνει με μια αγκαλιά και μια υπόσχεση για τον επόμενο καφέ σύντομα. Όπως και γίνεται έκτοτε... Μέσα σε διάστημα 3μηνών από εκείνο τον πρώτο καφέ έχουν ακολουθήσει πολλοί άλλοι ακόμα. Ατελείωτες ώρες συζητήσεων και από κοντά και ηλεκτρονικά.

     Τρεις μήνες μετά... πλέον είναι Φίλη και Αδερφή....! Ένα άτομο που με έχει στηρίξει σε πολύ άσχημες μέρες μέσα σε αυτούς τους 3 μήνες, ένα άτομο που έχει βρεθεί δίπλα μου στην μεγαλύτερη χαρά μου και ένα άτομο που του χρωστάω πολλά περισσότερα από ό,τι έχω πει ή έχω αφήσει να εννοηθεί (τι και γιατί δεν λέω, δεν είναι ούτε ο τόπος ούτε ο χρόνος κατάλληλος). Αυτό που θα πω όμως από εδώ γιατί ούτε από κοντά μπορώ να πω- λόγω του χαρακτήρα μου που είναι κάτι που ξεστομίζω εξαιρετικά σπάνια- ούτε από κάπου αλλού είναι ότι αυτή την ψυχή την αγαπάω εξαιρετικά πολύ! Για μένα έχει μεγάλη σημασία και διαφορά το "Σ'αγαπώ" και το "Love you" από το "Σ'αγαπάω"! Και είναι κάτι που ούτε το λέω εύκολα, αλλά ούτε και το γράφω... Είναι πολύτιμη λέξη που κρύβει πολύτιμα αισθήματα για να σπαταλάται απερίσκεπτα.

     Οπότε, εσύ που κατάλαβες ποια είσαι... ένα δημόσιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και ένα δημόσιο Σ'ΑΓΑΠΑΩ (μην το παίρνεις και πολύ πάνω σου, 5-10άνθρωποι το διαβάζουν, χαχαχαχαχα)!!! Βοήθειά σου, θα με "λουστείς" για πολύύύύύύύύύύ καιρό ακόμα!!!! ;)

Λέξεις φτωχές... Αγάπη και ευγνωμοσύνη!

Λέξεις χωρίς προορισμό, λέξεις χωρίς παραλήπτη. Μία εσωτερική αναζήτηση στον βυθό της ψυχής μου. Ακόμα και οι σκέψεις, αποτελούνται από λέξεις. Λέξεις που δεν ειπώνονται φωναχτά, αλλά είναι παρούσες. Πως να εκφράσεις κάτι για το οποίο οι λέξεις είναι φτωχές; Οι πίνακες ζωγραφικής, τα τραγούδια όλα φτιαγμένα από λέξεις και σκέψεις. Ακόμα και μια αγκαλιά, πόσες λέξεις κρύβει από πίσω της; Απλά, όλοι μας διαλέγουμε κάποιες φορές να μιλήσουμε και κάποιες άλλες όχι.

Εδώ και αρκετό καιρό λέω κάποια πράγματα, ενώ κάποια άλλα τα κρατάω για τον εαυτό μου. Κάποια επιλέγω να τα πω, κάποια άλλα όχι. Γιατί; Πάντως ότι γιατί ντρέπομαι ή για άλλους λόγους. Ο λόγος είναι μόνο ένας... Δεν μπορώ να βρω τις σωστές λέξεις για να περιγράψω κάποια πράγματα, κάποια αισθήματα και συναισθήματα. 

Από που να ξεκινήσω....; Από μια ψυχή που τη νιώθω πιο κοντά και από την ίδια μου τη μητέρα, που είναι δίπλα μου, με ενδιαφέρον, με υπομονή, με κατανόηση, με συμβουλές... Που είναι δίπλα μου όταν θα μπορούσε κάλλιστα να μην ανακατευτεί καθόλου διότι είναι αρμοδιότητα άλλων. Σε αυτόν τον άνθρωπο χρωστάω πάρα πολλά. Και είναι από τους ελάχιστους ανθρώπους που με έχουν δει να κλαίω και να απογοητεύομαι σε πολύ μεγάλο βαθμό. Όσες φορές και να πω ή να γράψω πόσο αγαπάω αυτόν τον άνθρωπο και πόση ευγνωμοσύνη του χρωστάω είναι τόσο λίγο......

Ένα άλλο άτομο που το γνωρίζω λίγο καιρό σχετικά και όμως έχω δεθεί τόσο πολύ. Δεν ξέρω πως να το παρομοιάσω. Είναι σα να βλέπω τον χαρακτήρα μου, τα συναισθήματά μου για άτομα ή/και καταστάσεις σε έναν άλλον άνθρωπο, διαφορετικής ηλικίας. Μέσα από κάποια προβλήματα και απώλειές του, βλέπω και ξαναζώ δικές μου καταστάσεις. Γυρνάω τον χρόνο πίσω, στις 13/6/2004 και την περίοδο αμέσως μετά από κείνη την ημερομηνία και τα ξαναζώ όλα με την ίδια ένταση.... Για να μην πω και με μεγαλύτερη ένταση από τότε, διότι αυτός ο διαολεμένος χρόνος, εν τέλει, δεν γιατρεύει πληγές όπως λένε ή όπως θέλουν να πιστεύουν πολλοί. Βλέπω σε αυτόν τον άνθρωπο κομμάτια του εαυτού μου... Μια σκληρή πανοπλία, με χιούμορ ή οποιοδήποτε άλλο κάλυμμα και από μέσα... Βατερλό, κρανίου τόπος και μια γλυκιά ψυχή! Μια φίλη που δεν θέλω να χάσω ποτέ και που θέλω να μαι δίπλα της σε όσα περισσότερα πράγματα μπορώ να βοηθήσω... 

Ένα τρίτο άτομο που γνώρισα πριν πολύ λίγο καιρό και που είναι σαν τη χαμένη μου αδερφή. Ένα άτομο που παρότι με ξέρει ελάχιστα, είναι από την αρχή κοντά μου, να μου αναπτερώσει το ηθικό, να με κάνει να χαμογελάσω, να συζητήσουμε ό,τι μας νευριάζει και μας αγχώνει. Ένα άτομο που συνηθίζω να το αποκαλώ "η χαρά της ζωής" και που είναι από τα πιο αξιόλογα και ειλικρινή άτομα που έχω γνωρίσει ποτέ. Για μένα είναι φίλη και αδερφή και είναι τόσο περίεργο αυτό. Συνήθως χρειάζομαι πολύ περισσότερο καιρό για να αρχίσω να νιώθω άνετα με κάποιον, να ανοιχτώ κάπου. Για αυτό μπορώ μόνο να την παρομοιάσω με την χαμένη μου αδερφή.. Αν και όπως είπα και στην αρχή για κανένα από αυτά τα άτομα δεν έχω τις σωστές λέξεις... Και οι λέξεις που γράφω και άλλες τόσες που σκέφτομαι αυτή τη στιγμή είναι τόσο άχαρες... 

Τέλος, είναι ένα ακόμα άτομο που εδώ και 7χρόνια είναι η παρέα μου... η καλή μου φίλη, ένα άτομο που αγαπάω τόσο πολύ και δεν του το έχω πει ποτέ. Ή σχεδόν ποτέ. Δεν ξέρω τι να γράψω και πως να το γράψω...

Είναι μια περίοδος που είμαι μόνη μου... Πιο μόνη από ποτέ από πολλές απόψεις... Από θέμα ερωτικής σχέσης, από το ότι περιστοιχίζομαι καθημερινά από δεκάδες γνωστούς, αλλά νιώθω ότι υπάρχουν τοίχοι μεταξύ μας ή που τους δημιουργώ εγώ ή αυτοί.. Και είναι πολύ περίεργο να είσαι κάθε μέρα με γνωστούς, να μιλάς, να γελάς και πάλι να βλέπεις σα να μην έχει ιδιαίτερο νόημα. Μόνη εξαίρεση αυτοί οι τέσσερεις άνθρωποι που τους χρωστάω κυριολεκτικά τη ζωή μου! Που είναι για μένα όσα έγραψα, όσα δεν μπορώ να γράψω και άλλα πόσα δεν μπορώ να εκφράσω με κάποιο δυνατό τρόπο!

Για τον χρονο που φευγει, για τον χρονο που ερχεται...

Το 2013 ήταν για μένα μια πολύ δύσκολη χρονιά για πολλούς και διάφορους λόγους: Προσωπικούς, οικογενειακούς, συναισθηματικούς κ.ο.κ. Ήταν μια γεμάτη χρονιά, με πολύ διάβασμα για να πάρω το πτυχίο της σχολής, με παρακολούθηση πολλών διαλέξεων και συνεδρίων για κάτι που πλέον δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτό. Μια γεμάτη χρονιά με πολλούς και αγαπημένους, όμως, φίλους παρέα. Συγγνώμη αν κάποιες φορές γίνομαι γκρινιάρα, κατα βάθος είμαι παραπονιάρα. Κάποιους σας γνώρισα αρχικά μέσω διαδικτύου, κάποιους μέσω διαλέξεων, κάποιους σας ήξερα και σας έμαθα λίγο καλύτερα, κάποιους- λίγους- σας έμαθα καλύτερα μέσω των δύο ανασκαφών που πήρα μέρος. Και γι αυτό είμαι τόσο ευγνώμων σε ό,τι υπάρχει εκεί πάνω, είτε λέγεται Θεός, είτε λέγεται με 1002 άλλα ονόματα. Τόσοι πολλοί άνθρωποι, που με έκαναν να νιώθω τόσο όμορφα και τιμή μου που είστε φίλοι μου! 

Εύχομαι και το 2014 να είμαστε παρέα, ακόμα πιο κοντά και πιο αγαπημένοι, ασχέτως αποστάσεως. Εύχομαι να έχετε όλοι υγεία, αγάπη, τύχη και λεφτά (απαραίτητα στις μέρες μας, όλο και περισσότερο ) και ό,τι άλλο επιθυμείτε για σας, την οικογένειά σας και όσους αγαπάτε. Εύχομαι να πραγματοποιηθούν 2014 ευχές, στον καθένα ξεχωριστά από εσάς, για τη νέα χρονιά που θα έρθει. 

Θα προσπαθήσω να σας αναφέρω όλους (να με συγχωρέσετε εάν ξεχάσω κάποιον, ένα μυαλό χειμώνα-καλοκαίρι-η σειρά είναι εντελώς τυχαία): κ. Νάγια Σγουρίτσα (για όλα, μα για όλα όσα έχει κάνει για μένα), κ. Άννα Γραμμένου (για την εμπιστοσύνη και τα καλά της λόγια), κ. Αφροδίτη Χασιακού, κ. Μεταξία Τσιποπούλου, κ. Αντώνη Βασιλάκη- ευχαριστώ πρόσθετα για την εμπιστοσύνη, κ. Κατερίνα Κολτσίδα, Ιωάννα Σπετσιώτη, Κώστας Πασχαλίδης, Ειρήνη (γνωστή ως Alma Libre), Βάλια Παπαναστασοπούλου, Γιούλικα Χριστακοπούλου, Ελένη Δρακάκη, Ιωάννα Κωστοπούλου, Αθηνά Μαντάλα, Μερύλια Καμπύλαυκου, Δέσποινα Μωυσσίδου, Πόπη Σαρρή, Οδυσσέας Μεταξάς, Μανώλης Παπουτσάκης- ο συντηρητής της καρδιάς μας, Δέσποινα Γαβριελάτου, Ζέτα Ξεκαλάκη, Βασίλης Χρυσικόπουλος, Μαριάννα Ψυρρή, Παναγιώτης Μιχαλόπουλος, Φλώρα Θεοδώρου, Χριστίνα Στάικου, κ. Μαρία Χατζιδάκη, Κέλλυ Χριστοδούλου, Αναστασία Μαραγκού, Αλεξάνδρα Σόχου, Δώρα Γεροδήμου, Χρήστος Βλαχάκης, Χριστίνα Δεσαλέρμου, Γιώργος Κυριακόπουλος, Χρυσάνθη Γάλλου, Michael Boyd, κ. Κάτια Μαντέλη, Γεωργία Φλούδα, Γεωργία Δελακά, Μαρία Τσιούτσια, Δώρα Βερράρου, Γιάννος Πέτρου, Γιώργος Αθανασόπουλος, κ. Μάκης Μεταξάς, Βιβή Κουτσούρη, Ηλίας Σαραντίδης, Γιώργος Αθανασόπουλος, Μαρία Σπίθα, Κατερίνα Νάκα, Έλενα Τσιμτσιλή, Ντέπυ Χατζιδάκη...

Άφησα για το τέλος δύο ξεχωριστά άτομα για μένα για το 2013.... την χαρά της ζωής Εύη Τσώτα, που έχει πάντα μια μεγάλη ανοιχτή αγκαλιά για όλους και παρότι την γνώρισα στο τελευταίο κομμάτι του 2013 από την πρώτη στιγμή ένιωσα σα να βρήκα τη χαμένη αδερφή μου, σα να την ήξερα χρόνια.... και την Πέγκυ Ρίγγα, πρώτη δασκάλα στο πεδίο της ανασκαφής. Μπορεί να μου έβγαλε την ψυχή, αλλά τα γέλια που έχουμε κάνει, τις μεταμεσονύκτιες συζητήσεις και τα κυνηγητά ζουζουνιών στις 3.30 το πρωί, το κοινό-μαύρο-χιούμορ, η στήριξή της σε δύσκολες μέρες, η άλλοτε συγκαλλημένη και άλλοτε εκδηλωμένη αγάπη της (κάτι που με έχει συγκινήσει πολλές φορές και είναι η πρώτη φορά που το αναφέρω) είναι από τα πιο όμορφα πράγματα που θα έχω να θυμάμαι για τον χρόνο που φεύγει και την ευχαριστώ πραγματικά από καρδιάς!
Σας ευχαριστώ όλους, και πάλι, και εύχομαι το 2014 να έχει μερικά παραπάνω καλά στο σάκο του κρυμμένα και πολύ λιγότερες στεναχώριες!!!! Όπως και να έχει, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΘΑ ΤΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ!

ΠΑΙΔΕΙΑ: Οδηγός που να αποδιοργανώσετε μια χώρα σε χρόνο dt

Με αφορμή όλα όσα διαδραματίζονται το τελευταίο διάστημα στον τομέα της παιδείας αποφάσισα να γράψω αυτή την ανάρτηση. Παρατηρώ τις εξελίξεις το τελευταίο διάστημα. Άλλες με επηρεάζουν άμεσα, άλλες έμμεσα, άλλες καθόλου, αλλά δεν περνάνε απαρατήρητες, όπως και να έχει.

Παιδέια! Ο χαμός προσωποποιημένος. Λόγω της περιβόητης διαθεσιμότητας, ξεκίνησαν κινητοποιήσεις από 9-10 Σεπτεμβρίου και συνεχίζονται ακόμα και τώρα που μιλάμε. Δεν αντιλέγω, είναι πολύ σοβαρό το θέμα, διότι πρακτικά δεν θα μπορούν να λειτουργούν τα πανεπιστήμια ομαλά με περικοπές τόσο μεγάλου αριθμού προσωπικού. Ήδη δεν μπορούσε να γίνει σωστή και καλή δουλειά και να εξυπηρετηθούν επαρκώς οι φοιτητές και οι καθηγητές. Τώρα ένα παραπάνω. Ωστόσο, μετράμε ήδη 13 εβδομάδες κινητοποιήσεων με κλειστό το πανεπιστήμιο και το πολυτεχνείο Αθηνών και ΤΙΠΟΤΑ άλλο. Δεν προχωρούν σε διάλογο, με εξαίρεση την τελευταία εβδομάδα που είδαμε και ακούσαμε τί έγινε όταν οι περισσότεροι από τους διοικητικούς ήθελαν να συνεχίσουν την απεργία, αλλά με προσωπικό ασφαλείας. Να μπορούν να πραγματοποιούνται μαθήματα και, το πιο σημαντικό, να μπορούν οι καθηγητές να μπουν στα γραφεία τους. Θεωρώ απαράδεκτη τη στάση τους. Ναι, μόνο με αδιαλαξία ίσως κερδίσουν κάτι, αλλά υπάρχει και πιο ήπια μορφή διαμαρτυρίας. Είδε κανείς σας να ιδρώνει το αυτί κανενός; Να αλλάξει κάτι 13εβδομάδες τώρα;
Από την άλλη, πάλι, κάποια εκπαιδευτικά ιδρύματα δεν τα έχουν ακουμπήσει καθόλου (βλ. πανεπιστήμιο Καλαμάτας, Πάντειος). Γιατί άραγε; Είναι μήπως τα πιο σημαντικά τμήματα; Όχι φυσικά. Απλά όλοι ξέρουμε ποιανού τόπος είναι η Καλαμάτα και πόσοι υπουργοί και βουλευτές είναι "καθηγητές"-φαντάσματα στα τμήματα της Παντείου.
'Ενα είναι το σίγουρο. Αποσαθρώνουν την παιδεία από τις ρίζες της. Την αποτελειώνουν θα έλεγα, με συνοπτικές διαδικασίες. Ένα είναι το σίγουρο. Αποσαθρώνουμε μόνοι μας, ακόμα πιο γρήγορα, ό,τι δεν κατάφεραν αυτοί (βλ. πολιτική ηγεσία του τόπου) να κάνουν σε ικανοποιητικό, για αυτούς, βαθμό. Πόσα παιδιά από επαρχία πληρώνουν νοίκια, λογαριασμούς απλά για να έχουν ένα σπίτι στην Αθήνα να κάθεται. Σα να μην έφταναν όλα τα άλλα οικονομικά -και όχι μόνο- προβλήματα που έχουν ήδη όλες οι οικογένειες. 

Πόσα παιδιά τελείωσαν το καλοκαίρι και θέλουν να ορκιστούν να πάρουν το πτυχίο για το οποίο κόπιασαν τόσα χρόνια. Πόσα παιδιά περίμεναν αυτή την τελευταία τους εξεταστική για να πάρουν το πτυχίο του. Πόσα παιδιά περίμεναν να περάσει η διατριβή τους για παραδώσουν τα χαρτιά στις εργασίες τους και να συνεχίσουν να έχουν δουλειά (πολλοί από αυτούς είναι πλέον άνεργοι). Πόσα παιδιά με όνειρα πέρασαν στο πανεπιστήμιο με όνειρα- τα οποία, εκ των πραγμάτων, θα τους τα τσεκουρώσουν μόλις ξεκινήσουν τα μαθήματα και δουν πως δουλεύει (ή καλύτερα δεν δουλεύει) το σύστημα- και πριν ξεκινήσουν κάν, πριν κάν γραφτούν στις σχολές τους βρίσκονται στον αέρα. Πόσα παιδιά που έχουν υποτροφίες από το εξωτερικό, και λογοδοτούν σε οργανισμούς του εξωτερικού, χρειάζονται να συνεχίσουν επίσημα την έρευνά τους για να συνεχίσουν να χρηματοδοτούνται και με όλα αυτά, είναι έτοιμοι να χάσουν τις επιδοτήσεις. Πόσα παιδιά.... Τόσα κι άλλα τόσα.
Εν τέλει, οι κύριοι και οι κυρίες που έχουν κλείσει το πανεπιστήμιο και το πολυτεχνείο της Αθήνας, πληρώνονται κανονικότατα και κάθονται στο σπιτάκι τους, ενίοτε και στις καφετέριες έχοντας λύσει το πρόβλημά τους. Κάποια άλλη απτή κινητοποίηση, μήπως είδε κανείς σας; Εδώ είχαν εξαγγείλει πορεία στο κέντρο της Αθήνας τον περασμένο μήνα και επειδή έτυχε να βρέχει, βαρέθηκαν τα πουλάκια μου να βγουν έξω, μην κρυώσουν κιόλας. Αυτοί είναι οι επαναστάτες μας!
Και απάντηση σε όλα αυτά; Καμία. Για το πρώτο δίμηνο τα ΜΜΕ δεν είχαν καμία είδηση (μόνο 1-2κανάλια περνούσαν το θέμα στα ψιλά χαρίζοντάς του 10-20δευτερόλεπτα). Οι φοιτητές των παρατάξεων, και όχι μόνο, μείναν άπραγοι μέχρι και την περασμένη βδομάδα, μέχρι που φοβήθηκαν ότι θα ανοίξει, επιτέλους, το πανεπιστήμιο και προέβηκαν σε κατάληψη- για να μαστε σίγουροι βρε αδερφέ, μην γίνει καμιά στραβή. Οι καθηγητές δεν μπορούν να μπουν στα γραφεία τους, διότι οι σχολές και οι πύλες φρουρούνται από μικρή μερίδα απεργών, οι οποίοι είναι έτοιμοι να τους λιντσάρουν, αλλά ακόμα και να περάσουν από το "μπλόκο" των απεργών οι είσοδοι στις σχολές είναι κλειδωμένες και οι καθηγητές έχουν μόνο κλειδιά για τα γραφεία τους. Τέλος, όλοι οι υπόλοιποι είναι εντελώς στον κόσμο τους... Με πρώτο και καλύτερο.... τον..... Πρύτανη του πανεπιστημίου Αθηνών! Ήταν τόσο κουρασμένος από τον μηδενικό διάλογο και τη μηδενική δουλειά όλο αυτό το διάστημα που αποφάσισε να πάει ένα ταξιδάκι στο εξωτερικό για να παίξει θέατρο και εκεί (γιατί εδώ παίζει θέατρο πολύ καιρό, κοροϊδεύοντάς μας κατάμουτρα).
ΚΑΙ ΝΑΙ, με όλα αυτά τα υπέροχα, νομίζω πως παίρνουμε μια πολύ καλή ιδέα όλοι μας, ότι αυτή η χώρα δεν θα πάει ποτέ μπροστά. Γιατί έχουμε αυτή την κωλο-νοοτροπία (ας μου επιτραπεί η λέξη) του Ελληναρά, δυστυχώς. Μας αρέσει να έχουμε πάντα σκοτάδι από πάνω μας. Δεν αλλάζουμε. Εκεί σε πείσμα της ανάπτυξης, μένουμε σταθεροί στην μιζέρια μας και την αυτοκαταστροφή μας. ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΣ!

Πόνος- Ανάσα- Ζωή

Πόνος

Πόνος αποχαιρετισμού

Σφίγγοντας γροθιά τα χέρια

Με μια ελπίδα

Να ξημερώσει μία άλλη μέρα

Μια καλύτερη μέρα

Μια μέρα χωρίς πόνο

Μια μέρα που δεν θα δακρύζει η καρδιά

Κι αλήθεια το δάκρυ αυτό καίει σα φωτιά

Κατακλύζει τα πάντα χωρίς να αφήνει περιθώρια

Περιθώρια σκέψης

Περιθώρια ανάσας

Περιθώρια ελπίδας

Πώς ζει κανείς χωρίς ελπίδα;

Πώς ζω κι εγώ;

Πώς ζεις κι εσύ;

Νομίζω πως πλέον ζούμε από συνήθεια

Κι αρνούμαστε να πάρουμε την ανάσα

Να φύγουμε από τον πόνο

Να ζήσουμε τη ζωή

Να αγαπήσουμε τη ζωή….

Πάρε αυτή την ανάσα κι έλα μαζί μου

Κι άφησέ με να έρθω μαζί σου

Να παλέψουμε μαζί

Να γίνουμε πιο δυνατοί…

Έλα……..