Υπάρχουν άνθρωποι....

     Υπάρχουν περίοδοι στην ζωή όλων μας που καλά είναι όλες οι κοινωνικές εκφάνσεις της ζωής μας, αλλά έρχεται και η στιγμή που πρέπει να δούμε λίγο που πατάμε και που βρισκόμαστε... Αυτό το διάστημα ποικίλει από άνθρωπο σε άνθρωπο, αλλά είναι απαραίτητο για την εσωτερική διοργάνωση του καθενός. Σε τέτοιες στιγμές βρίσκει κανείς μπροστά του ό,τι γκάφα έχει κάνει, ό,τι αληθινό και ό,τι ψεύτικο υπάρχει γύρω του αναγνωρίζοντάς το πολύ πιο εύκολα από όταν είσαι σε καθημερινή τριβή με αυτό. Για παράδειγμα, πόσοι δεν είχαμε την ανάγκη απομόνωσης και ενώ περιμέναμε ότι κάποιοι "φίλοι" θα ενδιαφερθούν να βοηθήσουν ή εν πάσει περιπτώσει να πάρουν ένα τηλέφωνο να δουν αν ζεις ή αν πέθανες, και ποτέ δεν έγινε κάτι τέτοιο. Και φυσικά μετά από όλο αυτό αρχίσαμε να ξεκαθαρίζουμε τί αξίζει να κρατήσουμε και τί όχι, τί είναι αληθινό και τί είναι ψεύτικο!
     Υπάρχουν επίσης άνθρωποι που τους θεωρούσαμε φίλους, όπως προείπα και παραπάνω, και τελικά δεν ήταν τίποτα παραπάνω από το να βρουν κάποιον να περνάνε τον ελεύθερο χρόνο μόνο με χαβαλέ. Υπάρχουν λίγοι ακόμα όμως που από εκεί που δεν το περιμένεις λόγω του ότι έχουν παρόμοια βιώματα, έχοντας ζήσει παρόμοιες καταστάσεις έρχονται, σου δίνουν το χέρι και σε τραβάνε μέσα από τον λάκκο με την κινούμενη άμμο που όσο μένεις τόσο βουλιάζεις περισσότερο. Φυσικά, σε καμία περίπτωση δεν περιστοιχιζόμαστε από ανθρώπους που είναι παρόμοιοι με εμάς, που έχουν ζήσει παρόμοιες εμπειρίες με εμάς, αλλά αυτοί οι άνθρωποι είναι που έχουν πάντα μια λίγο πιο ξεχωριστή θέση στην καρδιά του καθενός. Και συνήθως εμφανίζονται από το πουθενά, απότομα, αλλά δεν εξαφανίζονται καθόλου απότομα, ίσα ίσα αντιθέτως μένουν φίλοι και σύμμαχοι για μια ζωή, άσχετα όλα τα άλλα αν έρχονται και παρέρχονται. Και αυτό είναι και το ωραίο του πράγματος! Ξέρεις ότι ανά πάσα στιγμή έχεις έναν φίλο να μοιραστείς τον προβληματισμό σου, την λύπη σου και εννοείται την χαρά σου. Αυτόν τον φίλο είμαι χαρούμενη που τον βρήκα τόσο νωρίς στην ζωή μου, γιατί πολλές φορές φεύγει η ζωή πολλών ανθρώπων και ακόμα τον ψάχνουν.
     Υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να ναι τυλιγμένοι με την κάπα της δυστυχίας, είτε είναι ένα υπαρκτό πρόβλημα είτε ένα φανταστικό δημιούργημα του μυαλού τους, και μόλις τους δώσει κάποιος μια αγκαλιά μεταμορφώνονται, ξεπηδάνε άμεσα από το μαύρο στο άσπρο σα να ήρθε η καλή νεράιδα με το μαγικό της ραβδάκι και έκανε το θαύμα της. Ωστόσο, χρείαζεται αυτό το έναυσμα για να ξεκολλήσουν από τον φαύλο κύκλο μιας αέναα δύσκολης και απροσπέλαστης κατάστασης.
     Τέλος, υπάρχουν, δυστυχώς, άνθρωποι που βλέπουμε καθημερινά να παρατάνε τον αγώνα της ζωής (γιατί τί άλλο είναι η ζωή πέρα από έναν συνεχή αγώνα εναλασσόμενης χαράς και λύπης;) απλά επειδή περνάνε άλλη μια δοκιμασία. Όλοι ανεξαιρέτως όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα πρόβλημα, όσο μεγάλο ή μικρό και αν είναι, το φανταζόμαστε τεράστιο, κάτι που συνυπολογίζεται ως το τέλος του κόσμου, λ.χ. η οικονομική κατάσταση στην χώρα μας που έχει ήδη αριθμήσει εκατοντάδες αυτοκτονίες. Ωστόσο, δεν είναι λύση μια αυτοκτονία, δεν λύθηκε το πρόβλημα απλά επειδή εγώ, εσύ ή οποιοσδήποτε άλλος έβαλε τέρμα στη ζωή του. Για να έρθω στο παράδειγμα των αυτοκτονιών που βλέπουμε καθημερινά πλέον λόγω της οικονομικής κρίσης και που πολλές οικογένειες ζουν κάτω ή κοντά στο επίπεδο της φτώχειας (και η δική μου οικογένεια είναι μία από αυτές): έστω ότι ο κ. Κώστας που αντιμετωπίζει προβλήματα οικονομικά και δεν μπορεί να βρει δουλειά και... και... και... δεν μπορεί να αντέξει άλλο την κατάσταση και αυτοκτονεί. Τί έγινε; Λύθηκε το πρόβλημα της οικογένειας; Δεν νομίζω, γιατί μπορεί να μειώθηκε ένα πιάτο φαΐ από το τραπέζι, αλλά προέκυψαν πολλά άλλα έξοδα, όπως είναι αυτά της κηδείας, όπως είναι αυτά των όποιων χρεών είχε πίσω του ο κυρ Κώστας (γιατί δυστυχώς δεν υπάρχει Έλληνας σήμερα που να μην έχει κάποια χρέη είτε προς τράπεζες είτε οποιαδήποτε άλλη οφειλή). Υπάρχουν πάντα κάποιοι που θέλουν να βοηθήσουν και σίγουρα πρέπει να υπάρχουν κάποιοι από το περιβάλλον όλων μας που καλούνται και είναι πρόθυμοι να αναλάβουν το πιο δύσκολο έργο σε μια περίπτωση κάποιου ανθρώπου που περνάει τόσο δύσκολα. Αυτοί συνήθως δεν έχουν να σου δώσουν λεφτά ή ένα πιάτο φαΐ  αλλά έχουν μια ανοιχτή αγκαλιά να σε περιμένει και ανοιχτά αυτιά για να σε ακούσουν και να προσπαθήσουν να βρουν μαζί σου μια λύση. Ο ένας με τον άλλον.... Μόνο αν βοηθηθούμε ο ένας με τον άλλον θα βγούμε από αυτόν τον φαύλο κύκλο, αλλά να βοηθηθούμε όχι να καταλήξουμε πάλι να βγάζουμε τα μάτια μας, σαν να είμαστε σε εμφύλιο πόλεμο!

Η Ευγενία όπως την γνώρισα εγώ

     Είναι ένας άνθρωπος που γνωρίζω προσωπικά τον τελευταίο χρόνο, που την γνώριζα αρκετά χρόνια πριν κυρίως μέσα από την μουσική της πριν γίνει ευρέως γνωστή στα media,ο λογος για την Ευγενία Μανωλίδου!

     Αρκετό καιρό πίσω, θυμάμαι τον εαυτό μου να ψάχνω στο ίντερνετ σε μηχανές αναζήτησης για Έλληνες συνθέτες κλασσικής μουσικής για να έχω να ακούω την περίοδο των πανελληνίων όταν θα διαβάζω και ξαφνικά στο google μου εμφανίζει ένα όνομα, αυτό της Ευγενίας. Μπήκα στο σχετικό link από περιέργεια, ήταν το προσωπικό της site που είχε και μικρό δείγμα της δουλειάς της. Άρχιζα να ακούω που και που αυτά τα μικρά αποσπάσματα και έχοντας πάντα στο μυαλό μου να ψάξω να βρω κάπου να αγοράσω αυτά τα cd. Ο καιρός πέρασε και λόγω του φόρτου των πανελληνίων κ των πρώτων δύο ετών στη σχολή το άφησα στην άκρη, όταν ξαφνικά μια μέρα σε ένα ζάπινγκ στην τηλεόραση πέτυχα μια εκπομπή που έλεγε ότι προσεχώς θα ξεκινούσε μια νέα εκπομπή από κάποια με το όνομα Ευγενία Μανωλίδου. ΝΤΙΙΙΙΙΙΝ! ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ! Κάποια στιγμή την είδαμε όλοι στη συμμετοχή της στο dancing with the stars και εκεί απέκτησε περισσότερους θαυμαστές από την Ελλάδα αν και ποτέ δεν έπαψαν κάποια κακοπροαίρετα σχόλια. Προσωπικά μου έβγαζε το πρόσωπο της μια ευγένεια και εξ αρχής μου έγινε ιδιαίτερα συμπαθής, οπότε και προσπάθησα να επικοινωνήσω μαζί της μέσω της σελίδας στο facebook που είχε δημιουργήσει εκείνη τη περίοδο, όπως και έγινε. Στην αρχή απαντούσε πολύ διστακτικά και τυπικά στην πορεία ανοίχτηκε και μου μιλούσε σα να ήμουν φίλη της.

     Μετά από αυτά ήθελα πάρα πολύ να τη γνωρίσω από κοντά να δω για τί άνθρωπο πρόκειται και ακόμα περισσότερο για να δω κατά πόσο ευσταθούν όλες αυτές οι άσχημες κριτικές. Έτσι κι έγινε, την γνώρισα στα γυρίσματα της εκπομπής που είχε πέρσι "dancing with the stars daily" και ειλικρινά αν μέχρι τότε την συμπαθούσα μία φορά, πλέον την λάτρεψα! Πιο θετικό, ευγενικό και όμορφο άνθρωπο, τόσο εξωτερικά όσο κυρίως και εσωτερικά, δεν έχω συναντήσει ποτέ ξανά. Έχει ήθος, αρχές και γερά θεμέλια που δημιούργησαν έναν δυνατό χαρακτήρα ο οποίος είναι ζηλευτός από πολλούς για αυτό πιθανόν και όλα αυτά τα αρνητικά σχόλια που έχω ακούσει κατά καιρούς... Φεύγοντας από εκεί, την επόμενη μέρα έτρεξα κατευθείαν να αγοράσω ένα-ένα όλα τα cd της όντας πλέον σίγουρη ότι αυτός ο χαρακτήρας συνοδεύει έναν άρτιο επαγγελματία, έναν άρτιο καλλιτέχνη. Και δεν έπεσα καθόλου έξω... Η μουσική αυτή είναι που με συνοδεύει πάντα και υπάρχει τόσο στο κινητό, στο mp3, στον υπολογιστή και σε όλες τις φάσεις της ζωής μου, βγάζοντας μου ένα γλυκό συναίσθημα και πολλές φορές φέρνοντας μου δάκρυα συγκίνησης στα μάτια αυτή η μουσική που σου δημιουργεί τόσο όμορφες εικόνες, τόσο γερά συναισθήματα!

     Σαν επίλογο θα ήθελα να πω για πολλοστή φορά για πόσο αξιόλογο άνθρωπο πρόκειται. Δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορώ να κρατήσω μια επαφή μαζί της και στα επόμενα χρόνια (έγω πάντως θα το επιδιώξω) πάντως αυτή τη μουσική και τοσό το ήθος όσο και η γλυκύτητα του χαρακτήρα που γνώρισα θα τα έχω για πάντα στην καρδιά μου! Όσο για αυτούς που κατά καιρούς βρίσκονται να βγάλουν την χολή τους, δεν πειράζει, δική τους ζήλια είναι, τα δέντρα που έχουν καρπό να δώσουν όλοι τα πετροβολούν που λέει και το τραγούδι. Τα δέντρα όμως που πέρα από τους καρπούς τους, έχουν και τις ρίζες τους βαθιά στη γη όσο και να φυσάει ο άνεμος δυνατά αυτά είναι ακλόνητα... Όλη η δύναμη όλων μας είναι στον χαρακτήρα που έχουμε χτίσει! ΕΥΓΕΝΙΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΔΥΝΑΤΑ!! :)

HUGS!

“Fear less, hope more; Eat less, chew more; Whine less, breathe more; Talk less, say more; Love more, and all good things will be yours”

Σκεφτόμαι πολύ, να γράψω θέλω... Να σου πω τί νιώθω! Εσύ θες να το ακούσεις όμως ή μήπως θα μιλάω σε έναν παγερά αδιάφορο τοίχο; Να σε πάρω αγκαλιά σα να μην υπάρχει τίποτα άλλο στον κόσμο και να μείνω εκεί για ώρες. Μια αγκαλιά... Τί στοιχίζει μια αγκαλιά; Τίποτα από άποψη χρημάτων!
Τί προσφέρει μια αγκαλιά; Καταιγίδα συναισθημάτων! Συναισθήματα που δεν μπορείς να τα νιώσεις ούτε μιλώντας, ούτε τραγουδώντας ούτε κάνοντας οτιδήποτε άλλο! Δοκιμάστε να αγκαλιάσετε έναν δικό σας άνθρωπο, έναν φίλο, έναν συγγενή, έναν απλό γνωστό που συμπαθείτε δεόντως.... Και παρατηρείστε.... Παρατηρείστε προσεχτικά την έκφραση πριν και μετά! Πόση χαρά έχει κανείς μετά από μια τόσο απλή πράξη αλλά τόσο γλυκιά και ουσιαστική! Δεν χρειάζεται να πεις τίποτα εκείνη την ώρα... Όλα τα συναισθήματα εκδηλώνονται κ παίρνουν μορφή σε μια κίνηση που δεν χρειάζονται σε τίποτα οι λέξεις! Μια αγκαλιά την ημέρα, όλα τα προβλήματα κάνει πέρα!!!
Από μικρό παιδί μου άρεσε όταν με αγκάλιαζε κάποιος, αλλά μεγαλώνοντας παρότι το ήθελα άρχισα να είμαι πολύ διστακτική, να κλείνομαι στον εαυτό μου. Μία πολύ καλή μου φίλη, μου έμαθε να τολμώ και πολλές φορές τολμώντας αντί να πάρω το 1 πράγμα που περίμενα, κατέληξα να παίρνω 10! Οπότε τολμήστε, δεν έχετε να χάσετε κάτι. Δεν χρειάζεται να μιλήσετε. Απλά Α Γ Κ Α Λ Ι Α Σ Τ Ε  τον άλλον και θα καταλάβει πολλά περισσότερα από ότι να του εκμυστηρεύατε τα συναισθήματά σας επί ώρες. 

Πώς περνάνε τα χρόνια!

Πόσο εύκολα μπορεί μια απλή απογευματινή κουβέντα με την οικογένειά σου, γύρω από την καθημερινότητα να σε κάνει να λησμονήσεις παλιές και πιο όμορφες εποχές... Σήμερα το απόγευμα, ξεκίνησε σαν μια κοινή καθημερινή μέρα που μετά τις δουλειές κάθεσαι με την οικογένεια και συζητάς. Και κατέληξε σε θέματα πολύ λεπτά, ευαίσθητα και όμορφα που συνέβησαν πριν απο 8 και 5 χρόνια αντίστοιχα... Όταν ακόμα πήγαινα σχολείο. Μιλήσαμε για γεγονότα τα οποία τα θυμάμαι σαν χτες και τα αγαπάω σαν να γίνανε μόλις σήμερα.
Πόσο απομακρυνόμαστε οι άνθρωποι άθελά μας καθώς περνάνε τα χρόνια, μεγαλώνοντας και αποκτώντας νέες και περισσότερες ευθύνες; Και δεν μιλάω για απλούς γνωστούς που ούτως ή άλλως αργά ή γρήγορα θα συνέβαινε κι αυτό. Μιλάω για φίλους, για πολύ αγαπημένα άτομα που έχουν παίξει πρωτεύοντα ρόλο στη ζωή μας. Στην ουσία πότε δεν φεύγουν από την καρδιά και το μυαλό μας, αλλά όλο κάτι θα συμβεί και θα ξεχαστεί ένα τηλέφωνο, για ένα απλό "καλημέρα, τί κάνεις; είμαι εδώ σε θυμάμαι, σε σκέφτομαι και σε αγαπάω!".
Συνειδητοποίησα, λοιπόν, ότι έκανα αυτό που πάντα κατηγορούσα και έλεγα ότι δεν θα το κάνω μεγαλώνοντας... Έχασα επαφή με άτομα που αγαπούσα και που αγαπάω ακόμα, παρότι δεν υπάρχει τηλεφωνική ή άλλη άμεση επαφή! Και κάπου εδώ είναι που έρχεται να μας χτυπήσει την πόρτα και η γνωστή "ρήση" του λαού, "εκτιμάς κάτι όταν το χάνεις"! Ακόμα και αν το αγαπούσες πάντα και αν το εκτιμούσες πάντα, όταν το χάνεις καταλαβαίνεις ότι δεν ήταν κάτι περιστασιακό, επιφανειακό ή απλά παιδικό. Προσωπικά, μετά από τον σημερινό απολογισμό, αποφάσισα, ή μάλλον για να το πω πιο σωστά συνειδητοποίησα και θυμήθηκα, ότι οι ανθρώπινες και ζεστές επαφές δεν πρέπει να χάνονται πάσει θυσία. Και αν ακόμα αυτό συμβεί, από τις περιστασιακές καταστάσεις της ζωής, να μην φερθείς εγωιστικά και να κάνεις την πρώτη κίνηση και να πάρεις εσύ αυτό το πρώτο τηλέφωνο. Και που ξέρεις; Μπορεί κι ο άλλος να ναι σε μια αντίστοιχη φάση και να σκέφτεται μήπως τον ξέχασες ή να "φοβάται" και να ντρέπεται να κάνει αυτή την κίνηση, πόσο μάλλον όταν έχουν περάσει 5 όλοκληρα χρόνια!
Η ζωή είναι πολύ μικρή, μην αναβάλετε πράγματα που μπορείτε να κάνετε σήμερα. Μιλήστε με τα άτομα που αγαπάτε, σέβεστε και εκτιμάτε, ακόμα και αν έχετε καιρό να μιλήσετε μαζί τους, ακόμα και αν σκέφτεστε ότι μπορεί να μην σας θυμούνται μετά από τόσα χρόνια! Μπορεί ακριβώς τα ίδια να σκέφτονται και εκείνοι για εσάς! Καλό σας βράδυ! Να θυμάστε πάντα την αγάπη και τα πρόσωπα τα οποία σας την έδωσαν κάποτε, έστω και για μια μικρή περίοδο της ζωής σας! Η αγάπη όσο μικρή και να ναι, δεν παύει να ναι αγάπη, το πιο όμορφο συναίσθημα και το πιο ακριβό αλλά και φθηνό ταυτόχρονα! Δεν κοστίζει τίποτα να δώσετε αγάπη στα άτομα γύρω σας... Και εννοείται πως τους "οφείλετε" και μια μεγάλη αγκαλιά!

Τα βάσανα του ελληνικού πανεπιστημίου

     Έχουμε παρατηρήσει όλοι τον πολιτικό χαμό που υπάρχει εδώ και πολύ καιρό στην χώρα μας. Αλλά εγώ δεν θέλω να μιλήσω ιδιαίτερα για αυτό, υπάρχουν άλλοι περισσότερο σχετικοί και ειδικοί στο θέμα που μπορεί να βρει ο καθένας σε πάμπολλα sites και blogs. Θέλω να πω πως με επηρέασε εμένα αυτό.
     Σπουδάζοντας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στην Φιλοσοφική σχολή και συγκεκριμένα στο τμήμα Ιστορίας-Αρχαιολογίας και Ιστορίας της τέχνης, επηρέασε άμεσα την ζωή μου το τελευταίο τρίμηνο. Όπως όλοι γνωρίζουν, περισσότερο ή λιγότερο, υπάρχει μια επαναληπτική εξεταστική τον Σεπτέμβρη.
     ΄Ηταν λοιπόν να ξεκινήσω τις εξετάσεις μου στις 06/09/11. Αποφάσισαν όμως η σύγκλητος του πανεπιστημίου να κλείσει εις ένδειξη διαμαρτυρίας, για μια βδομάδα, την σχολή, λόγω του νέου νομοσχεδίου στην παιδεία. Βγάζουν λοιπόν εξ αρχής νέο πρόγραμμα, σύμφωνα με το οποίο θα ξεκινούσα στις 16/09/11 κ θα τελείωνα 06/10/11. Καλά ως εδώ;
     Μόλις λοιπόν άνοιξε η σχολή και τελείωσε το όλο θέμα των καθηγητών κλπ, αποφάσισαν τα κόμματα της νεολαίας του πανεπιστημίου να κάνουν μια συνέλευση για να αποφασίσουν αν θα παραμείνει ανοιχτό το πανεπιστήμιο ή θα γίνει κατάληψη... Με τα πολλά αποφασίζουν να πραγματοποιηθεί η κατάληψη για μια βδομάδα ακόμα οπότε και θα ξαναγίνει συνέλευση για εκ νέου απόφαση. Και την επόμενη βδομάδα αποφασίζουν να κλείσει η σχολή και ξανά μανά την επόμενη βδομάδα συνέλευση. Έρχεται η επόμενη βδομάδα και η μέρα της συνέλευσης και αποφασίζουν να ανοίξει η σχολή κυρίως γιατί πίστευαν ότι πλέον αυτή η εξεταστική έχει χαθεί (μην βαυκαλιζόμαστε, το όλο θέμα είναι για να μην διαβάσουν κάποιοι τεμπέληδες που είναι βολεμένοι με τα χαρτζιλίκια του μπαμπά και της μαμάς). Αποφασίζουν λοιπόν οι καθηγητές να στριμώξουν λίγο τα πράγματα για όλους μας και να γίνει η εξεταστική τα Σαββατοκύριακα. Έλα μου ντε όμως που δεν τους άρεσε όπως ήταν φυσικό και κάνουν νέα συνέλευση σε 4μέρες και φυσικά, ξανακλείνουν την σχολή για μια βδομάδα. Εκεί πλέον όλοι πιστέψαμε ότι όλα τελείωσαν και δεν σώζεται τίποτα.
     Μετά από μια βδομάδα ανοίγει πάλι η σχολή, αλλά οι καθηγητές δεν αποφάσισαν να παραιτηθούν εύκολα και βγαίνει πρόγραμμα εξετάσεων που ξεκινούσε απο 20/10/11 μέχρι 21-25/11/11. Εντάξει είπαμε όσοι ήδη έιχαμε διαβάσει και θέλαμε να έχουμε μια ευκαιρία να περάσουμε κάποια μαθήματα. Ξεκινήσαμε λοιπόν χωρίς άλλα θέματα, κάναμε δήλωση ποια 6μαθήματα θέλουμε να δώσουμε όσοι είμαστε από το 4ο έτος και πάνω! Δώσαμε κάποια μαθήματα, ανάλογα με το πρόγραμμα του καθενός και ήταν να δωθούν και κάποια μαθήματα την Κυριακή 13/11/11. Παραμονή της εξέτασης μας έρχεται όμως e-mail από τους καθηγητές ότι δεν θα πραγματοποιηθεί η εξέταση λόγω του μαραθωνίου που λάμβανε χώρα στο κέντρο της Αθήνας και θα ήταν αδύνατη η πρόσβαση μας προς το πανεπιστήμιο. Παίρνουν λοιπόν αναβολή κάποια μαθήματα για την Δευτέρα και κάποια άλλα για την επόμενη Δευτερα, 21/11/11. Την Δευτέρα όμως, προέκυψε άλλο θέμα, 3ήμερο κλείσιμο της σχολής λόγω της 17ης Νοεμβρίου από την Τρίτη ως και την Πέμπτη. Νέα αναβολή και των μαθημάτων που εξετάζονταν αυτές τις μέρες. Θεωρητικά τα μαθήματα που μεταφέρθηκαν για την Δευτερα 21/11/11 θα γινόντουσαν ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ  χωρίς άλλο πρόβλημα. Πάλι όμως δημιουργήθηκε πρόβλημα... Και την Δευτέρα θα γίνει πάλι συνέλευση των κομμάτων για να κλείσει η σχολή και να τεθεί υπό κατάληψη διότι δεν μας αρέσει φαντάζομαι "ο Παπαδήμος". Έτσι λοιπόν όπως τα πάντα είναι μετέωρα και δεν ξέρουμε ούτε για την ίδια μέρα τι πρόκειται να κάνουμε στην κοινωνικοπολιτική ζωή μας, έτσι δεν ξέρουμε αν κ πότε θα γίνουν αυτές οι εξετάσεις... Η συνέχει επί των οθονών σας, σε λίγες μέρες!

Και που σαι ακόμα καημένε...

Για να δούμε τι έχουμε... Μία κλειστή σχολή που μόλις χάθηκε μια εξεταστική και για το εξάμηνο αναμένουμε στο ακουστικό μας μέχρι νεοτέρας. Επίσης έχουμε ένα νέο φόρο κάθε ζυγή μερα (2,4,6,8 κ.ο.κ) και 11.000.000 απελπισμένους Έλληνες.
Αν είχα το πτυχίο στα χέρια μου αυτή τη στιγμή χωρίς δεύτερη σκέψη θα έφευγα για το εξωτερικό. Αν... Αν... Αν... Επειδή όμως δεν υπάρχουν όλα αυτά τα ΑΝ μένω στο καβούκι μου κλεισμένη χωρίς να τολμάω να κουνηθω. Δεν είναι μονο η έκρυθμη πολιτική κατάσταση που επικρατεί όλο αυτό το διάστημα που με έχει κάνει να απομονωθώ από όλους και από όλα μη βλέποντας φως να έρχεται από πουθενά. Είναι το θέμα ότι λόγω αυτής της κατάστασης έχουν μειωθεί κατα πολύ οι ψυχολογικές αντοχές. Τα προσωπικά προβλήματα πάσης φύσεως έρχονται δίπλα σου και μοιάζουν ίσως πολύ μεγαλύτερα από ότι πραγματικά είναι, λόγω των μειωμένων αντοχών. Το θέμα είναι ένα: ποια είναι τα ανθρώπινα όρια; Η κοινή απάντηση είναι ότι τα ανθρώπινα όρια είναι πολύ μεγαλύτερα από ότι πιστεύουμε ότι είναι. Αλλά πότε και πώς καταλαβαίνει κανείς ότι έφτασαν αυτά τα όρια και αν κάνεις ένα βήμα μπροστά υπάρχει η απόλυτη προσωπική και συναισθηματική κατάρρευση;
Σήμερα διάβασα ένα άρθρο που έλεγε πόσο έχουν αυξηθεί οι αυτοκτονίες λόγω της οικονομικής κατάστασης... Πράγμα πολύ λυπηρό. Σίγουρα ο θάνατος δεν είναι λύση, αλλά όταν σε πνίγουν όλα το βρίσκεις σαν διέξοδο. Σάμπως εκείνη την ώρα σκέφτεσαι καθαρά;
Εύχομαι να υπήρχαν πραγματικοί φίλοι στις ζωές όλων μας, να υπήρχαν πραγματικά στηρίγματα και να μην έφτανε κανένας σε αυτό το σημείο. Προσωπικά έχω πάψει να ελπίζω. Πάντα βοηθούσα τους ανθρώπους γύρω μου χωρίς να περιμένω ανταπόδοση. Πλέον δεν μπορώ να εμπιστεύτω κανέναν, πληγώθηκα πολύ και από πολλές μεριές. Δεν το κρύβω είμαι σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, αλλά δεν μπορώ ούτε να ζητήσω από κάποιον να με βοηθήσει. Ο καθένας με τη σειρά του έχει και αυτός τα δικά του 1002 προβλήματα.
Ξέρω ξέρω, φίλε αναγνώστη, θα μου πεις υπομονή. Ε λοιπόν, εγώ πλέον δεν έχω άλλη υπομονή και δεν ξέρω που θα οδηγήσει πραγματικά αυτό. Δεν έχω δυνάμεις. Αλλά κι εσύ, φίλε αναγνώστη, σταμάτα να κάνεις άλλο υπομονή, όσο υπομένεις τόσο θα σε πατάνε κάτω και δεν θα σε αφήνουν να ανασάνεις. Ξεσηκώσου, αντίδρασε. Εγώ αντιδρώ. Μπορείς κι εσύ. Φυσικά όχι με τον τρόπο τον δικό μου, ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο. Δεν έχει σημασία όμως ο τρόπος, αλλά η αντίδραση. Έφοσον από κάπου έρχεται μια δράση, πρέπει να υπάρξει και μια αντίδραση, και με τους νόμους της φυσικής επιστήμης να το δει κάποιος. Αυτά από μένα, νομίζω ότι αρκούν, αρκέτα φλυάρησα και πάλι!
Καλό κουράγιο σε όλους!!!

Μήνας....Σεπτέβρης! Μήνας.... Δύσκολος!

Σαν να ήρθε πιο νωρίς φέτος ο Σεπτέμβρης, σα να βιάστηκε κομμάτι. Και όπως πάντα ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας των παθών για όλους, ανεξαρτήτως ηλικίας... Τα παιδιά γιατί θα πρέπει να αφήσουν την ανεμελιά του καλοκαιριού και να γυρίσουν στα θρανία και το καθημερινό διάβασμα. Οι γονείς έχουν διπλό καημό γιατί αφενός αρχίζουν πάλι οι δουλειές τους και αφετέρου γιατί έχουν ένα σωρό έξοδα για τη νέα σχολική χρονιά των παιδιών, πληρωμή φροντιστηρίων και όλα τα σχετικά. Οι φοιτητές έχουν τον καημό της εξεταστικής που ελπίζουν να περάσουν μερικά μαθήματα, με την ελπίδα να πάρουν κάποια στιγμή, δεν λέω πότε, πτυχίο! Σε αυτή τη τελευταία κατηγορία είμαι κι εγώ!
Κάθε μα κάθε Σεπτέμβρη τα 4τελευταία χρόνια έχω ακριβώς το ίδιο πρόβλημα... Ο Σεπτέμβρης είναι το πρόβλημά μου! Μικρότερη όταν πήγαινα σχολείο ήταν η καλύτερη μου, ήθελα να δω πάλι όλα τα παιδιά από το σχολείο να γελάσουμε, να τσακωθούμε να έχει μια ένταση περισσότερο η ζωή βρε αδερφέ. Τώρα δυσκόλεψαν τα πράγματα,χάλασε και ο Σεπτέμβρης.
Περιμένουμε λοιπόν όλοι, έχοντας στο τέρμα το γνωστό τραγουδάκι "wake me up when September ends" και ελπίζουμε το άλλο πρωί να ξυπνήσουμε και να' ναι 1η Οκτωβρίου!
Ως τότε,λέω να κοιμηθώ ελπίζοντας να γίνει το θαύμα και αύριο να' ναι Οκτώβρης, αν και είμαι σίγουρη ότι θα είναι 5 Σεπτεμβρίου.. Καληνύχτα σας κ ονειρευτείτε!