Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

Για μια φίλη...

Δύσκολες μέρες οι μέρες αυτές για πολλούς λόγους... Προσωπικά, συναισθηματικά και πάει λέγοντας. 
Ζώντας ένα πρόβλημα σε καθημερινή βάση κυρίως σε φθείρει, αλλά μετά από κάποια χρόνια τείνεις να το "συνηθίζεις" σε μια κάπως πάγια κατάσταση. Το δύσκολο είναι όταν βλέπεις πως αυτή η πάγια κατάσταση γίνεται ρευστή, αλλάζει και όχι προς το καλύτερο. Τότε θέλει πραγματικά πολλά κότσια, δύναμη και αντοχή. Πονάω... Ψυχικά. Πονάω εγωιστικά γιατί δεν μπορώ να βλέπω τον άνθρωπό μου να υποφέρει, να μην μπορώ να κάνω κάτι και να ξέρεις ότι σύντομα έρχεται η κατάρρευση και όχι η λύτρωση. Σε κάποιες περιπτώσεις είναι λύτρωση όσο σκληρό και να ακούγεται. Πονάω γιατί βλέπω έναν νέο άνθρωπο να υποφέρει και όχι μόνο να μην μπορώ να προσφέρω κάτι, εκτός από την αγάπη μου και την στήριξή μου, αλλά και γιατί είναι κρίμα και άδικο. Γιατί σε αυτόν και όχι σε κάποιον άλλον; Γιατί να υπάρχει τόσος πόνος και βάσανο στην ανθρώπινη ζωή που είναι εξ ορισμού πολύ μικρή. Γιατί κάποιοι να μην μπορούν να χαρούν αυτό το θαύμα που λέγεται ζωή; Μένεις ανήμπορος, αβοήθητος από ανθρώπους, θεούς και επιστήμη και απλά βλέπεις ολοένα το τέλος του να πλησιάζει. Πόνος.
Από την άλλη φεύγουν κάποιοι άνθρωποι από τη ζωή, από περίπου όμοιες καταστάσεις. Μπορεί να μην τους ξέρεις, αλλά τους πονάς, νιώθει τον πόνο τους και τον πόνο των δικών τους ανθρώπων. Όχι στο επίπεδο που πονάνε οι δικοί τους άνθρωποι, η οικογένειά τους και αυτοί που τους έζησαν, αλλά λυπάσαι. Θες να το πεις ότι μέσα από αυτούς βλέπεις και την δική σου περίπτωση, θες να πεις ότι είσαι λίγο παραπάνω ευαίσθητος από όσο πρέπει και από όσο επιτρέπεται ειδικά στην κοινωνία που ζούμε; Πες το όπως θες πραγματικά.
Σήμερα έφυγε από την ζωή ένας άνθρωπος που δεν γνώρισα ποτέ μου. Γνώρισα όμως έναν δικό του άνθρωπο. Μέσα από αυτόν τον χαμό, ξανάνιωσα τον πόνο από το σωματικό θάνατο (θα εξηγήσω παρακάτω τι εννοώ) ενός πολύ δικού μου ανθρώπου. Του πιο σημαντικού ανθρώπου που είχα ποτέ στη ζωή μου από όλες τις απόψεις. Η ζωή συνεχίζεται, καλώς ή κακώς, για τους ανθρώπους που μένουν πίσω. Δεν ξεχνάς όμως ποτέ. Και όσο δεν ξεχνάς, κανείς δεν πεθαίνει. Ο θάνατος ο αληθινός έρχεται όταν κάποιος φεύγει από τις μνήμες των ανθρώπων. Έστω και ένας να σε θυμάται, να ξέρεις πως πάντα θα ζεις. Όσο ζεις στο μυαλό και τις καρδιές των ανθρώπων είσαι αθάνατος. 

Αυτές τις στιγμές νιώθω κάπως άβολα, δεν ξέρω τι πρέπει να πω και τι να κάνω. Είναι βλέπεις που ο καθένας μας δρα και αντιδρά πολύ διαφορετικά. Η σκέψη μου είναι εκεί μαζί με τη φίλη μου απόψε. Μακάρι να μπορούσα και να μου επιτρεπόταν να μαι εκεί δίπλα της. Έστω και μια αγκαλιά σε αυτές τις περιπτώσεις είναι βοήθεια. Δεν απαλύνουν τον πόνο φυσικά. Απλώς νιώθεις πως δεν είσαι μόνος σου, πως έχεις φίλους και ανθρώπους που σε αγαπάνε σε ό,τι και να χρειαστείς. Ακόμα και έναν ώμο να κλάψεις ή δυο αυτιά να σε ακούσουν και μια ψυχή να μοιραστείς λίγο από τον πόνο σου. 
Δεν ξέρω τι άλλο να πω, εκτός του ότι αυτόν τον άνθρωπο δεν τον γνώρισα, αλλά τον θαύμασα μέσα από τα έργα του. Και ποιο είναι το σημαντικότερο έργο ενός ανθρώπου από το να αφήσει πίσω του ένα παιδί που του έχει μεταδώσει ΗΘΟΣ, ΑΡΧΕΣ, ΣΕΒΑΣΜΟ, ΕΡΓΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΑΝΘΡΩΠΙΑ και πολλά πολλά άλλα... Εύχομαι καλό ταξίδι και να μείνει για πάντα χαραγμένος στις καρδιές των δικών του ανθρώπων (συγγενών και φίλων) και να μην λησμονηθεί ποτέ το όνομά του και τα έργα του. Είμαι σίγουρος πως είναι πολύ περήφανος για αυτά που αφήνει πίσω του. 

 Κλείνοντας αφιερώνω στην αγαπημένη μου φίλη το παρακάτω ποίημα του Σωτήρη Γουνελά (1938-1940)
Από μέσα μου

Ακόμα δεν μπόρεσα να χύσω ένα δάκρυ
Πάνω στην καταστροφή
Δεν κύτταξα ακόμα καλά τους πεθαμένους
Δεν πρόφθασα να δω πως λείπουνε
Από τη συντροφιά μου
Πως έχασαν τον αγέρα που εγώ αναπνέω
Και πως η μουσική των λουλουδιών
Ο βόμβος των ονομάτων που έχουνε τα πράγματα
Δεν έρχεται στ’ αυτιά μου
Ακόμα δε χλιμίντρισαν τ’ άλογα
Που θα  με φέρουν πλάι τους
Να τους μιλήσω
Να κλάψω μαζί τους
Και ύστερα να τους σηκώσω όρθιους
Όλοι να σηκωθούμε σαν ένας άνθρωπος
Σαν τίποτα να μην είχε γίνει
Σαν ή μάχη να μην είχε περάσει πάνω απ’ τα κεφάλια μας



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου